Previous Lesson -- Next Lesson
०३ –– पहिलो आज्ञाः अरू कुनै देवताहरू छैनन्
प्रस्थान २०ः३
मभन्दा अगाडि तिमीले अरू कुनै देवी–देवता नमान्नू ।
०३.१ – आज मूर्तिहरूको पूजा
यदि हामी औद्योगिक देशमा बस्छौं भने, हामीले काठ, ढुङ्गा वा सुनका मूर्तिहरूको पूजा गर्ने मानिसहरूलाई कहिल्यै भेट्दैनौं। तैपनि यदि हामी एसिया वा अफ्रिकाको भ्रमण गर्छौं भने हामी धेरै मूर्तिहरूसँग भेट्न बाध्य हुन्छौं जहाँ धेरै मानिसहरूले साँच्चै डरले तिनीहरूलाई पूजा गर्छन्।
“इन्डिया एयरलाइन्स” पत्रिकामा युद्धकी देवी दुर्गाको तस्बिर थियो, जसका छवटा हातहरू छन् जसले कुनै पनि आक्रमणकारीलाई मार्छन्। दुर्गा वरिपरि मानव खप्परहरू छरिएका थिए। युद्धमा वीर भएकी उनी नजिक आउने जो कोही पनि उनको मुखबाट निस्केको आगोले जल्ने गथ्र्यो। र उनले आफ्ना शत्रुहरूलाई मार्दै मुस्कुराइन्।
भारतमा तपाईंले गणपती देवताको प्रतिनिधित्व गर्ने हात्तीका कुँदिएका मूर्तिहरू पाउनुहुनेछ। समय–समयमा, हिन्दूहरूले तिनीहरूको अगाडि सुगन्धित फूलहरू राख्छन्। विशेष पर्वहरूमा, फूलहरूको मालाहरूले प्लास्टिकका हात्तीहरूलाई सजाउँछन् जुन लगभग दुई वा तीन तला अग्ला हुन्छन्। भीडहरू यी मूर्तिहरूलाई सडकमा नदी वा समुद्रमा फ्याँकिदिन्छन् जबसम्म तिनीहरूले माछा मार्ने काम राम्रो होस् र क्षेत्र विनाशकारी वार्षिक बाढीबाट बच्न सकोस् भन्ने आशामा।
विशेष भोजको समयमा हजारौं गाईहरूलाई मन्दिरमा धकेलिन्छ र तिनीहरूलाई स्वस्थ राख्न पवित्र पानी छर्किन्छ। त्यसपछि समर्पणको प्रतीकको रूपमा तिनीहरूको सिङलाई चम्किलो रंगले रंगाइन्छ।
यदि हामी हिमालय पर्वत पारि लद्दाख उपत्यकाको भ्रमण गर्यौं वा बौद्ध देशको यात्रा गर्यौं भने, हामीले बुद्धका विशाल सुनौला, मुस्कुराइरहेका मूर्तिहरू र मानिसहरूले पूर्ण श्रद्धापूर्वक तिनीहरूको अगाडि दण्डवत् गरिरहेका देख्नेछौं। मानवताको एक तिहाइले अझै पनि मूर्तिहरूको पूजा गर्छन् र यसरी पहिलो आज्ञा तोड्छन्। यी मूर्तिपूजकहरूले यी मूर्तिहरूको शक्ति र पुनर्जन्ममा विश्वास गर्छन्। अफ्रिका र इन्डोनेसियाका ठुलो संख्यामा मानिसहरू अझै पनि यस्ता रीतिरिवाजहरूको आत्मिक बन्धनमा छन् अनि अरूले आफ्ना पुर्खाहरूको पूजा गर्छन् तर यदि तिनीहरूले येशूको अधिकार अनुभव गरे भने, तिनीहरू आत्माहरूको कुनै पनि डर र मूर्तिपूजा र भविष्यवाणीबाट मुक्त हुनेछन्। त्यसपछि, तिनीहरूलाई अब जादुई मन्त्र वा नीलो मोतीको आवश्यकता पर्नेछैन र मृत मूर्तिहरूलाई अस्वीकार गर्नेछन् किनभने तिनीहरू दुष्ट आत्माहरूको हरेक प्रभावबाट सुरक्षित हुनेछन्।
हाम्रा स्वर्गीय पिताले हामीलाई सबै प्रकारका डरबाट, शैतानहरूको प्रबल प्रभुत्वबाट पनि उद्धार गर्नुहुन्छ र हामीलाई जादूटोनाको सबै प्रभावबाट पूर्ण रूपमा मुक्त गर्नुहुन्छ। परमेश्वरको पुत्र येशू ख्रीष्टको रगत, सबै दुष्ट शक्तिहरूबाट अन्तिम सुरक्षा हो। प्रभु येशूलाई पछ्याउनेहरूका विरुद्धमा अन्धकारका शक्तिहरूको नाममा श्रापको रूपमा जे लेखिएको छ वा उच्चारण गरिएको छ, त्यो हाम्रा प्रभुको नाममा चकनाचूर हुनेछ। उहाँतिर फर्कने सबैका लागि उहाँ शक्तिशाली किल्ला रहनुहुन्छ।
०३.२ – आधुनिक दिनका मूर्तिहरू
दुर्भाग्यवश, मूर्ति पूजाको नयाँ तरिका औद्योगिक देशहरूमा व्याप्त भएको छ, जहाँ मूर्तिहरूलाई कार, टेलिभिजन र सेलिब्रेटीहरूले प्रतिस्थापन गरेका छन्। मानिस जीवित भगवानभन्दा आधुनिक प्रविधिमा बढी भर पर्छ। ऊ आफ्नो कारमा चढ्छ र डामर सडकहरूमा धेरै छिटो चलाउँछ। आधुनिक समयका मानिसहरूका लागि कार मूर्ति बनेको छ। तिनीहरू यसमा प्रवेश गर्छन् र आफूलाई यसको शक्तिमा समर्पित गर्छन्। विगतमा इजरायलीहरू सुनौलो बाछोको वरिपरि नाचिरहेका थिए, आधुनिक सभ्यता नवीनतम मोडेलको कारको वरिपरि घुम्छ। मालिकले आफ्नो कारको लागि बचत गर्छ र बलिदान दिन्छ; उसले यसलाई सफा गर्छ, पालिस गर्छ र आफ्नो वरपरका मानिसहरूको कुरा सुन्ने भन्दा बढी इन्जिनको गुनगुन आवाज सुन्छ। उसले यसमा धेरै समय र पैसा खर्च गर्छ – गरिबहरूमा भन्दा बढी। के मानिस आधुनिक प्रविधिको दास भएको हो? अटो–रेसिङ र एथलेटिक कार्यक्रमहरू हेर्न स्टेडियमहरूमा भीडभाड हुन्छ तर थोरै मात्र चर्चको पंक्तिमा बस्छन् र सार्वजनिक पूजामा भाग लिन्छन्।
येशूले हामीलाई विशेष गरी पैसालाई प्रेम गर्ने विरुद्ध चेतावनी दिनुहुन्छ। उहाँले भन्नुभयो, “कसैले पनि परमेश्वर र पैसाको सेवा गर्न सक्दैन, किनकि उसले या त एउटालाई प्रेम गर्नेछ वा अर्कोलाई घृणा गर्नेछ, वा परमेश्वरलाई अस्वीकार गर्नेछ र पैसामा टाँसिनेछ।” “पैसाको प्रेम सबै दुष्टताको जरा हो।” समाजवाद र पूँजीवादको एउटै लक्ष्य छ, किनकि पूँजीपतिहरू धनी भए पनि, समाजवादीहरू हेरफेर र हिंसाद्वारा धनी बन्न चाहन्छन्। मानिसहरू आज पनि सुनको बाछोको वरिपरि नाच्छन्। धोका नखानुहोस्, परमेश्वरको खिल्ली उडाउन सकिँदैन। कसैले पनि परमेश्वर र पैसाको सेवा गर्न सक्दैन। येशू गरिब हुनुहुन्थ्यो तर सन्तुष्ट हुनुहुन्थ्यो। उहाँले आफ्ना अनुयायीहरूलाई धनको विरुद्धमा कडा चेतावनी दिनुहुन्छ, “धनी हुन चाहनेहरू प्रलोभन र पासोमा पर्छन्” (१ तिमोथी ६ः९; मत्ती ६ः२४; १९ः२४)।
तर पनि, सबै संस्कृति र धर्महरूमा शासन गर्ने प्रमुख मूर्ति हाम्रो अति–अहंकार हो। हरेक व्यक्तिले आफूलाई सबैभन्दा राम्रो, सबैभन्दा सुन्दर र महत्त्वपूर्ण ठान्ने गर्छ। यदि तिनीहरूले यसको बारेमा साँच्चै सोच्दैनन् भने, तिनीहरू अनजानमा यो चाहन्छन्। सबैले सोच्छन् कि ऊ संसारको केन्द्र हो । एक पटक तीन वर्षीया केटीलाई सोधिएको थियो, “तिमी के बन्न चाहन्छौ?“ “मूर्ति!“ उनले जवाफ दिइन्। “किन?“ “सबैले मलाई हेर्नुपर्छ।“ हाम्रो रगतमा घमण्ड र स्वार्थ बग्छ। यो ख्रीष्टको नम्र आत्माको पूर्ण विपरीत हो। येशूले भन्नुभयो, “तिमीहरू कसरी विश्वास गर्न सक्छौ, जसले एकअर्काबाट सम्मान पाउँछौ, र परमेश्वरबाट मात्र आउने सम्मान खोज्दैनौ?“ “मबाट सिक, किनकि म कोमल र नम्र हृदयको छु, र तिमीहरूले आफ्नो आत्मामा विश्राम पाउनेछौ। किनकि मेरो जुवा सजिलो छ र मेरो बोझ हलुका छ।“ “किनकि जसले आफ्नो जीवन बचाउन चाहन्छ उसले त्यो गुमाउनेछ, तर जसले मेरो खातिर आफ्नो जीवन गुमाउँछ उसले त्यो पाउनेछ।“ “के तँ आफ्नो निम्ति ठूला कुराहरू खोज्छस्? ती नखोज” (यूहन्ना ५ः४४; मत्ती ११ः२९–३०; १६ः२५–२६; यर्मिया ४५ः५)।
०३.३ – मूर्तिपूजामाथि विजय पाउने
परमेश्वर बाहेक अन्य देवताहरूको पूजा गर्न किन निषेध गर्नु पहिलो आज्ञा हुनुपर्छ? वास्तवमा, एक मात्र परमेश्वर हुनुहुन्छ। यस संसारका सबै प्रसिद्ध हस्तीहरू अस्थायी छन्। परमेश्वर मात्र सधैंभरि बाँच्नुहुन्छ। उहाँले हामीलाई सिर्जना गर्नुभयो, त्यसैले उहाँको लागि महिमा र सम्मान हुनुपर्छ। उहाँ सम्पूर्ण ब्रह्माण्डको केन्द्र हुनुहुन्छ। हामीले पश्चात्ताप नगरेसम्म र आनन्दसाथ परमेश्वरको सेवा नगरेसम्म हाम्रो स्वार्थ हरेक दिन तोडिनुपर्छ। हामीले आफूलाई परमेश्वरको अधिनमा राख्नु पर्छ। न त हाम्रो बैंक खाता, न हाम्रो स्वास्थ्य, न त हाम्रो प्रतिभा हाम्रो जीवनको आधार हुनु पर्छ।
अब्राहामले आफ्नो आधिकारिक उत्तराधिकारी र लामो समयदेखि प्रतिक्षा गरिएको छोरा इसहाकलाई धेरै प्रेम गर्थे। उनी आफ्नो छोरामा यति व्यस्त थिए कि उनी आफ्नो छोरा प्रति परमेश्वर भन्दा बढी महत्त्वपूर्ण देखिन्थे। त्यसपछि परमप्रभुले आफ्नो सेवकलाई परीक्षा लिनुभयो। उहाँले उनलाई आफ्नो प्रिय छोरालाई उहाँलाई होमबलिको रूपमा अर्पण गर्न आज्ञा दिनुभयो। आफ्नो छोरालाई बलिदानको रूपमा अर्पण गर्न र परमेश्वरलाई मात्र महिमा दिने सवालमा अब्राहाम असम्भव लाग्ने कुरा गर्न तयार थिए। तैपनि परमेश्वरले अन्तिम समयमा अब्राहामलाई आफ्नो प्रतिज्ञाको बालकलाई मार्न दिन दिनुभएन्, र उनको सट्टामा एउटा थुमा चढाउन दिनुभयो। मनभित्रको अशान्तिको यस अवस्थामा, जब अब्राहाम अन्ततः आफ्नो छोराबाट अलग हुन तयार भए तब परमेश्वरको महिमा भयो। उनले प्रमाणित गरे कि उनी आफ्नो छोरालाई भन्दा बढी प्रभुलाई माया गर्थे।
हामीले समय–समयमा आफूलाई जाँच्नुपर्छ अनि हामी र परमेश्वरको बीचमा ठूला अथवा साना मूर्तिहरू छन् कि छैनन् भनेर हेर्नुपर्छ । ती पुस्तकहरू, गहनाहरू, चित्रहरू, सम्झनाहरू, शौकहरू, बानीहरू, पैसा, घरहरू आदि हुन सक्छन्। मानिसहरूले पनि कहिलेकाहीं हाम्रो हृदय कब्जा गर्न सक्छन्।
मूर्तिपूजाको प्रलोभन मानिसहरूले आफ्ना शासकहरूलाई देवताको रुपमा पूजा गर्दा प्रकट हुन्छ। सम्पूर्ण मानिसहरूलाई नेपोलियन, अतातुर्क, हिटलर, नासेर, खोमेनी र अरूले कब्जा गरेका थिए। तैपनि तिनीहरूको मृत्युपछि तिनीहरूका पुस्तकहरू र स्मारकहरू प्रायः जलाएर नष्ट गरिएका थिए। अगमवक्ता यर्मियाले मानिसहरूलाई व्यक्तिहरूप्रतिको कुनै पनि मोह वा मानव सहयोगमा भर नपर्न चेतावनी दिन्छन्। “श्रापित होस् त्यो मानिस,जसले मानिसमाथि भरोसा राख्दछ, र शारीरिक शक्तिमाथि भर पर्दछ“ (यर्मिया १७ः५)।
मानिसहरूले प्रायः सिनेमाका ताराहरू र खेलकुद च्याम्पियनहरूलाई देवताहरू जस्तै पूजा गर्ने गर्छन्। तिनीहरू संगीत कन्सर्टहरूमा मोहित हुन्छन् र रंगशालाहरूमा उन्मादपूर्ण भीडमा परिणत हुन्छन्। हामी यहाँ होसियार हुनु आवश्यक छ। हामी भन्दैनौं कि मानिसहरूको सेवा गर्नु र सम्मान गर्नु पाप हो तर परमेश्वरलाई भन्दा बढी मानवलाई प्रेम गर्नु वा विश्वास गर्नु आत्मिक विश्वासघात हो। के परमेश्वर हामीसँग अनन्त करारमा जोडिनुभएको छैन? ख्रीष्टले मानिसहरूलाई “दुष्ट र व्यभिचारी पुस्ता“ भन्नु कुनै अचम्मको कुरा होइन, किनभने तिनीहरूले परमेश्वरलाई आफ्नो सम्पूर्ण हृदयले प्रेम गर्दैनन्, उहाँलाई गहिरो आदर गर्दैनन् वा उहाँमा मात्र विश्वास गर्दैनन्।
आजको समयमा मूर्तिपूजाले विभिन्न रुपहरु लिन्छन् जुन परमेश्वरबाट पछाडि हट्नका कारण सिर्जना गरिएको शून्यताको परिणाम हो। परमप्रभु एक ईष्र्यालु परमेश्वर हुनुहुन्छ, र उहाँ हाम्रो हृदयलाई मात्र आफ्नो हस्तक्षेप राख्न चाहनुहुन्छ। उहाँ हाम्रो प्रेम र आज्ञाकारिताको आंशिक वा धेरैजसो भागबाट सन्तुष्ट हुनुहुन्न। उहाँ हामीलाई पूर्ण र अनन्त रूपमा आफ्नो कब्जामा राख्न चाहनुहुन्छ। त्यसकारण, प्राचीन र आधुनिक मूर्तिहरू हाम्रो जीवनबाट हटिनुपर्छ, र हामीले हाम्रो स्वर्गीय पिताप्रतिको हाम्रो प्रतिबद्धतालाई फेरि नवीकरण गर्नुपर्छ। आफैलाई सोध्नुहोस्, तपाईंको जीवनमा लुकेका मूर्तिहरू के हुन्, र तिनीहरूलाई सधैंको लागि नष्ट गर्न तपाईंले के गर्नुपर्छ?
०३.४ – के ख्रीष्टियन विश्वास पहिलो आज्ञासँग बाझिन सक्छ?
यहूदी र मुस्लिमहरू यस बिन्दुसम्म दश आज्ञाको ख्रीष्टियन व्याख्यामा सहमत हुन सक्छन्। तैपनि तिनीहरूले ख्रीष्टियनहरूलाई आफ्नो धर्मद्वारा पहिलो आज्ञा उल्लङ्घन गरेको आरोप लगाउँछन्। “तिमी ख्रीष्टियनहरू वास्तवमा अविश्वासी हौ“ तिनीहरू तर्क गर्छन्, “किनभने तिमीहरूले पहिलो र सबैभन्दा ठूलो आज्ञा तोड्छौ। तिमीहरूले तीन देवताहरू छन् र तिनीहरूमध्ये एक क्रूसमा मरे भनेर दाबी गरेर परमेश्वरको निन्दा गर्छौ।“ तिनीहरू पवित्र त्रिएकको एकतामा विश्वास गर्छन् भनि यहूदी र मुस्लिमहरूले ख्रीष्टियनहरूलाई ईश्वरनिन्दाको आरोप लगाउँछन् ।
येशू आफैंले यस्तो आरोपको कसरी जवाफ दिनुभयो? येशूले दिनहुँ कठोर हृदय भएका मानिसहरूबाट यी आक्रमणहरूको सामना गर्नुभयो। येशूले परमेश्वरसँगको आफ्नो एकतालाई धेरै स्पष्ट रूपमा व्याख्या गर्नुभयोः “म र पिता एक हौं“ (यूहन्ना १०ः३०)। उहाँले कहिल्यै भन्नुभएन, “म र पिता दुई हौं,“ तर एक! पछि उहाँले भन्नुभयो, “म पितामा छु र पिता ममा हुनुहुन्छ।“ पक्राउ पर्नु अघि, उहाँले आफ्ना अनुयायीहरूको लागि प्रार्थना गर्नुभयो, “ताकि तिनीहरू पनि हामी एक भए जस्तै एक होऊन्“ (यूहन्ना १७ः२२)। यी शब्दहरूले पवित्र त्रिएकको एकताको गवाही दिन्छन्। यहाँ बहुवचन रूपलाई एकवचन भनेर बुझिन्छ। येशूले पितासँगको आफ्नो पूर्ण एकताको साक्षी दिनुभयो। यो सत्यलाई गणितीय रूपमा बुझ्न सकिँदैन। “पवित्र आत्मा बाहेक कसैले पनि येशूलाई प्रभु भन्न सक्दैन” (१ कोरिन्थी १२ः३)। यो एक अनन्त आत्मिक सत्य हो। यदि हामी परमेश्वरको आत्माको लागि खुला छैनौं भने हामी आत्मिक वास्तविकताहरू बुझ्न सक्दैनौं।
येशूले भन्नुभयो, “जसले मलाई प्रेम गर्छ, त्यसले मेरो वचन पालन गर्नेछ; र मेरो पिताले त्यसलाई प्रेम गर्नुहुनेछ, र हामी त्यसकहाँ आउनेछौं र उससँग बास गर्नेछौं” (यूहन्ना १४ः२३)। येशूले आफ्ना अनुयायीहरूलाई पवित्र आत्मा तिनीहरूमा बास गर्नेछन् भनी प्रतिज्ञा गर्नुभयो। साथै उहाँले तिनीहरूलाई स्वर्गीय पितासँगको आफ्नो पूर्ण एकताको सुनिश्तिता दिनुभयो, र उहाँहरू दुवै आफ्ना अनुयायीहरूको हृदयमा बास गर्नेछन्।
ईसाईहरू तीन अलग देवताहरूमा विश्वास गर्दैनन्, तर एक परमेश्वरमा विश्वास गर्छन् जसले आफूलाई पिता, पुत्र र पवित्र आत्माको रूपमा प्रकट गर्नुभयो। त्रिएकको एकता स्वीकार गरेर, हामी पहिलो आज्ञा तोड्दैनौं, बरु हामी यसलाई पूरा गर्छौं। येशू ख्रीष्टको मृत्युमा परमेश्वरसँगको हाम्रो मेलमिलापको परिणामस्वरूप परमेश्वरको आत्मा हाम्रो हृदयमा खन्याइएको छ। विश्वासयोग्य आत्माले हामीलाई परमेश्वरलाई हाम्रा पिता भन्न र उहाँको पिताको नाम पवित्र पार्न प्रोत्साहित गर्दछ। हामी येशूमा समान रूपमा विश्वास गर्छौं र उहाँलाई हाम्रा सबै हृदयले प्रेम गर्छौं किनभने “हामीलाई दिइएको पवित्र आत्माद्वारा परमेश्वरको प्रेम हाम्रो हृदयमा खन्याइएको छ” (रोमी ५ः५)। हामीले यो कुरा स्वीकार गर्नुपर्छ कि पवित्र त्रिएकको एकता ती सबैका लागि लुकेको छ जो पवित्र आत्माद्वारा नयाँ जन्मिएका छैनन् र यो महिमित सत्य खोज्न खोज्दैनन्।
कुरानले वास्तवमा इसाईहरूले विश्वास गर्ने त्रिएकमाथि आक्रमण गर्दैन। बरु, यसले एउटा साम्प्रदायिक त्रिएकमाथि आक्रमण गर्छ, जसको सबै इसाई मण्डलीहरूले पनि विरोध गर्छन् र आक्रमण गर्छन्। कुरान बुबा, आमा र छोराको त्रिएकत्वको विरुद्धमा लड्छ (सुरा अल–मैदा ५ः११६)। कुरानले परमेश्वर मरियमका छोरा येशू हुनुहुन्छ भन्ने विश्वासको पनि विरोध गर्दछ (सुरा अल–मैदा ५ः१७,७२) वा तीनमध्ये केवल तेस्रो (सुरा अल–मैदा ५ः७३)। बरु बाइबलमा पवित्र त्रिएकत्वको सटीक बुझाइ यो हो कि परमेश्वर समावेशी एकता, अनन्त एकता, पिताको त्रिएक हुनुहुन्छ जसले आफ्नो वचन मार्फत बोल्नुहुन्छ र आफ्नो आत्मा मार्फत काम गर्नुहुन्छ। हामी बुबा, आमा र छोराको जैविक त्रिएकत्वलाई अस्वीकार गर्छौं, साथै परमेश्वर मरियमका छोरा ख्रीष्ट हुनुहुन्छ भन्ने दाबीलाई पनि अस्वीकार गर्छौं। हामी परमेश्वर पिता, परमेश्वर पुत्र र परमेश्वर पवित्र आत्मालाई एक मात्र परमेश्वरको रूपमा स्वीकार गर्छौं।
०३.५ – पुरानो नियमले त्रिएकताको बारेमा के भन्छ?
पुरानो नियममा पवित्र त्रिएकमा परमेश्वरको एकताको बारेमा केही उल्लेखनीय सन्दर्भहरू छन्। कुरानले पनि यसलाई अस्वीकार गर्न सक्दैन।
भजनसंग्रह २ः७,१२ मा, हामी येशू जन्मनुभन्दा एक हजार वर्ष अघि परमेश्वरको प्रकाशको बारेमा पढ्छौं, “तिमी मेरो पुत्र हौ, आज मैले तिमीलाई जन्माएको छु।“ उहाँले मानिसहरूलाई चेतावनी पनि दिनुहुन्छ, “पुत्रलाई चुम्बन गर नत्रता उहाँ रिसाउनुहुनेछ र तिमीहरू बाटैमा नष्ट हुनेछौ।“
यशैया ७ः१४ ले ख्रीष्टको जन्म हुनुभन्दा ७०० वर्ष अघि भन्छ, “यसैकारण परमप्रभु आफैले तिमीहरूलाई एउटा चिन्ह दिनुहुनेछः हेर, कन्याले गर्भधाराण गर्नेछिन् र तिनले एउटा पुत्र जन्माउनेछिन् र उहाँको नाउँ इम्मानुएल राखिनेछ अर्थात् परमेश्वर हामीसँग ।“
यशैया ९ः६ मा महान् प्रतिज्ञा छ, “किनभने हाम्रा निम्ति एक जना बालकको जन्म भएको छ, हाम्रो निम्ति एक जना छोरा दिइएको छ । शानि उहाँको काँधमा हुनेछ र उहाँको नाउँ अचम्मका सल्लाहकार, शक्तिशाली परमेश्वर, अनन्त पिता, शान्तिको राजकुमार कहलाइनुहुनेछ।“ पुरानो नियमका यी ईश्वरीय शब्दहरूले येशूको ईश्वरत्व र पितासँगको उहाँको पूर्ण एकताको गवाही दिन्छन्।
२ शमूएल ७ः१२–१४ अनुसार, राजा दाऊदलाई प्रतिज्ञा गरिएको थियो कि उनका एक छोरा, जो “उनको शरीरबाट आउनेछन्“, एकै समयमा परमेश्वरको पुत्र हुनेछन्। त्यसबेलादेखि, मसीह वा दाऊदको पुत्रको लागि अर्को नाम परमेश्वरको पुत्र भएको छ।
भजनसंग्रह ११०ः१ मा हामी पढ्छौं, “परमप्रभुले मेरा प्रभुलाई भन्नुभयो, “मेरो दाहिने हातपट्टि बस, जबसम्म म तिम्रा शत्रुहरूलाई तिम्रो पाउदान तुल्याउँदिन।” के दुई प्रभु छन्? कहिल्यै होइन! तैपनि, यी पदहरूले परमेश्वर, पिता, पुत्र र पवित्र आत्मा बीचको पूर्ण एकतालाई चित्रण गर्छन्।
सुरुवातदेखि नै, परमेश्वरले बहुवचनमा बोल्नुभएको छ, “हामी मानिसलाई आफ्नै स्वरूपमा, हाम्रै प्रतिरुपमा बनाऔं” (उत्पत्ति १ः२६)।
यसले हामीलाई देखाउँछ कि पवित्र त्रिएकको एकताको गवाही ख्रीष्टियन बनावटी होइन। बरु, यो ख्रीष्टको जन्म हुनुभन्दा १००० वर्ष अघि परमेश्वरले प्रकट गर्नुभएको सत्य हो। परमेश्वरको प्रकाशको विरुद्धमा को खडा हुन सक्छ?
०३.६ – ख्रीष्टको देवत्वको कुरानिक सन्दर्भहरू
पेन्टाट्यूच, भजनसंग्रह र अगमवक्ताहरूले मात्र परमेश्वर, पिता, पुत्र र पवित्र आत्माको एकताको गवाही दिँदैनन्, तर कुरानमा पनि ख्रीष्टियन साक्षीलाई पुष्टि गर्ने पदहरू छन्। यदि प्रत्येक मुस्लिमले खुला मनले कुरान पढ्छ भने, ऊ कुमारी मरियमद्वारा येशूको जन्मसँग सम्बन्धित पदहरूद्वारा विश्वस्त हुनेछ। येशू कुनै पनि मानव हस्तक्षेप बिना अल्लाहको वचनको रूपमा जन्मनुभएको थियो। अल्लाहले आफ्नो आत्मा कुमारी मरियममा फुकेका थिए र त्यसैले, येशूको जन्म भयो (सुरस अल–अन्बिया २१ः९१ र अल–तहरीम ६६ः१२)।
सुरस अल–इमरान ३ः४५, अल–निसा ४ः१७१ र मरियम १९ः४३ ले विशेष गरी येशू अल्लाहको वचन र उहाँबाट आएको आत्मा हुनुहुन्छ भनी दाबी गर्छन्। यी पदहरू यूहन्नाको अनुसार सुसमाचारको इस्लामी प्रतिध्वनि हुन्, “अनि वचन देहधारी हुनुभयो र हाम्रा बीचमा बास गर्नुभयो, र हामीले उहाँको महिमा देख्यौं” (यूहन्ना १ः१४)।
सुरास अल–बकरा २ः८७,३५२ र अल–मैदा ५ः११० मा, हामी पढ्छौं कि ख्रीष्टलाई पवित्र आत्माले बलियो बनाउनुभएको छ ताकि उहाँले हिलोबाट चराको स्वरूप बनाउन सक्नुहुन्छ र त्यसमा फुकेर त्यसलाई जीवित पार्न सक्नुहुन्छ। उहाँले अन्धा र कुष्ठरोगीलाई निको पार्नुभयो र अल्लाहको अनुमतिले मरेकाहरूलाई जीवित पार्नुभयो। अल्लाह, ख्रीष्ट र पवित्र आत्मा बीचको कार्यमा यो सामंजस्य कुरानमा स्पष्ट रूपमा प्रकट भएको छ। मुस्लिमहरू किन परमेश्वर र उहाँको मसीहको विरुद्धमा विद्रोह गर्छन्?
सुरा मरियम १९ः२१ मा हामी पढ्न सक्छौं, “हामी उहाँलाई मानिसहरूको लागि चिन्ह र हामीबाट दया बनाउँछौं। यो सधैं आश्चर्यजनक छ कि कुरानमा अल्लाहले बहुवचनको रूपमा बोल्नुहुन्छ र ख्रीष्टलाई दयालुबाट दया भन्नुहुन्छ। अर्थात्, उहाँ ईश्वरीय सारबाट उही पदार्थ हुनुहुन्छ।
पुरानो नियम र कुरानका केही सन्दर्भहरूले त्रिएकको एकतालाई जोड दिन्छ। परमेश्वरको महिमा गर्न स्वर्गदूतहरूसित मिलेर हामीलाई प्रोत्साहन दिइएको छ, “सेनाहरूका परमप्रभु पवित्र, पवित्र, पवित्र हुनुहुन्छ; सारा पृथ्वी उहाँको महिमाले भरिएको छ। (यशैया ६ः३)। “पवित्र“ तीन चोटि दोहोरिनुले पिता पवित्र हुनुहुन्छ, पुत्र पवित्र हुनुहुन्छ, र पवित्र आत्मा पवित्र हुनुहुन्छ, र तिनीहरू पूर्ण पवित्रतामा एक हुनुहुन्छ भनेर सङ्केत गर्दछ।
०३.७ – ख्रीष्टको देवत्वमा ख्रीष्टियन विश्वास
ख्रीष्टका प्रेरितहरूले सर्वसम्मतिले उहाँको देवत्वको गवाही दिंदा यो कुनै अतिशयोक्ति थिएन। मृत्युको खतराको बावजुद पनि पावलले खुलेआम घोषणा गरे, “ख्रीष्ट अदृश्य परमेश्वरको स्वरूप हुनुहुन्छ“ (कलस्सी १ः१५)। यूहन्ना स्वीकार्छन्, “वचन देहधारी हुनुभयो र हामीमाझ बास गर्नुभयो र हामीले उहाँको महिमा देख्यौं, पिताको एकमात्र परमेश्वरको महिमा जस्तै, अनुग्रह र सत्यताले भरिएको“ (यूहन्ना १ः१४)। प्रेरित पत्रुसले साक्षी दिन्छन्, “तपाईं ख्रीष्ट हुनुहुन्छ, जीवित परमेश्वरको पुत्र“ (मत्ती १६ः१६)।
निसियाको परिषद्ले ख्रीष्टियन विश्वासको सारांश यसरी दियो, “ख्रीष्ट परमेश्वरको परमेश्वर हुनुहुन्छ, ज्योतिको ज्योति, परमेश्वरको परमेश्वर, जन्मिएको, बनाइएको होइन, पितासँग एउटै पदार्थबाट हुनुहुन्छ।“
मुस्लिम र यहूदीहरूले आफ्ना कठोर सिद्धान्तहरूद्वारा परमेश्वरको सर्वशक्तिमानतामा सीमा तोके। परमेश्वरले आफूलाई जस्तो हुनुहुन्छ त्यस्तै प्रकट गर्न कसले अस्वीकार गर्न सक्छ? सर्वशक्तिमानलाई पुत्र हुन र संसारलाई बचाउन उहाँलाई बलिदान गर्नबाट रोक्ने अधिकार कसलाई छ? परमेश्वर स्वतन्त्र हुनुहुन्छ! ख्रीष्ट सृष्टि हुनुभन्दा पहिले नै अस्तित्वमा हुनुहुन्थ्यो। उहाँ संसारलाई परमेश्वरसँग मिलाप गराउन र स्वर्गीय शान्ति पुनस्र्थापित गर्न मानिस बन्नुभयो। संसारलाई बचाउन ख्रीष्ट मानिस बन्नुभयो। उहाँ पापरहित रहनुभयो ताकि उहाँले संसारको पाप उठाउन सकून्। बप्तिस्मा दिने यूहन्नाले यस ईश्वरीय बोलावटलाई जनाउँछन्, “हेर! संसारको पाप उठाइलैजाने परमेश्वरको थुमा!” (यूहन्ना १ः२९)। फलस्वरूप, हामी धर्मपुत्र बनाइएका छौं र हाम्रा पापहरू क्षमा भइसकेकाले परमेश्वरलाई स्वर्गमा हाम्रा पिता भनेर बोलाउँछौं। ख्रीष्टले केवल ख्रीष्टियनहरूको लागि मात्र होइन, सबै मानिसहरूको लागि ठूलो मुक्ति स्थापित गर्नुभएको छ। उहाँको मुक्ति हिन्दू, बौद्ध, यहूदी, मुस्लिम र नास्तिकहरूको लागि हो। उहाँमाथि पूर्ण रूपमा विश्वास गर्ने र उहाँलाई आफ्नो प्रभु र मुक्तिदाताको रूपमा स्वीकार गर्ने सबैलाई उहाँले अनन्त जीवन प्रदान गर्नुहुन्छ। पुत्रले हामीलाई पिताकहाँ डोरÞ्याउनुहुन्छ र पिताले हामीलाई पुत्रकहाँ तान्नुहुन्छ। परमेश्वरले यर्दन नदीमा येशूको बप्तिस्मामा आफूलाई प्रकट गर्नुभएको छ, “यिनी मेरो प्रिय पुत्र हुन्, जसमा म प्रसन्न छु” (मत्ती ३ः१७)। स्वर्गबाट आउने आवाजलाई कसले रोक्न सक्छ?
०३.८ – पहिलो आज्ञाको उद्देश्य के हो?
पहिलो आज्ञाको उद्देश्य केवल परमेश्वरलाई प्रेम गर्नु हो। मोशाले यो विशेषाधिकारलाई सबैभन्दा महत्त्वपूर्ण आज्ञामा उल्लेख गरेका छन्, “तैले परमप्रभु आफ्ना परमेश्वरलाई आफ्नो सारा हृदयले, आफ्नो सारा प्राणले र आफ्नो सारा शक्तिले प्रेम गर्नू” (व्यवस्था ६ः५)। हामी या त परमेश्वरलाई प्रेम गर्छौं र उहाँको आत्मासँग मिलापमा बाँच्न सक्छौं वा उहाँलाई घृणा गर्छौं र उहाँको इच्छा विरुद्ध बाँच्न सक्छौं। यदि हामी परमेश्वरलाई प्रेम गर्छौं भने, हामी उहाँको बारेमा सोच्दछौं, उहाँलाई सुन्छौं, उहाँलाई खुशी पार्ने काम गर्छौं, उहाँको लागि बाँच्दछौं र उहाँको लागि तिर्सना गर्छौं जसरी दुलहीले आफ्नो दुलहाको चाहना गर्छिन् र उनका पत्रहरू बारम्बार पढ्छिन् तर जो आफ्नो घमण्डमा जोड दिन्छन् र आफूलाई देवताको रूपमा हेर्छन्, वास्तविक परमेश्वरलाई आफ्नो पिठ्यूँ फर्काउँछन्, तिनीहरूले स्पष्ट रूपमा उहाँको वचन बिर्सनेछन्, र तिनीहरूको कठोर हृदयमा अन्ततः परमेश्वरको क्रोधमा पर्छन्।
तर पनि ख्रीष्टलाई प्रेम गर्नेहरू परमेश्वरको आत्माको लागि खुला हुन्छन्। तिनीहरूले आफ्ना सबै पापहरूको लागि क्षमा पाउँछन् र पवित्र आत्माको शक्तिमा हिँड्छन्। तिनीहरू आफ्ना पिताको स्वरूपमा रूपान्तरित हुन्छन् किनकि तिनीहरूले दैनिक प्रार्थना गर्छन् कि पिताको नाम तिनीहरूको जीवन र तिनीहरूको घरमा पवित्र होस्। यदि हामी साँच्चै परमेश्वरलाई प्रेम गर्छौं भने, हामी उहाँतिर फर्कन्छौं र अनुग्रहमाथि अनुग्रह प्राप्त गर्छौं। हामी दैनिक विवेकको शुद्धीकरण अनुभव गर्छौं, परमेश्वरका सन्तानहरूको स्वतन्त्रतामा बाँच्दछौं र उहाँको आत्मिक सेवामा भाग लिन्छौं। परमेश्वरलाई साँच्चै प्रेम गर्नेहरूले आफ्नो जीवनबाट मूर्तिहरू हटाउँछन्, नयाँ करारमा दृढ रहन्छन्, जसको रहस्य हाम्रो विश्वास र जीवनको विषयमा प्रकट हुन्छः “परमेश्वर प्रेम हुनुहुन्छ, र जो प्रेममा रहन्छ उहाँ परमेश्वरमा रहनुहुन्छ, र परमेश्वर उहाँमा रहनुहुन्छ“ (१ यूहन्ना ४ः१६)