Previous Lesson -- Next Lesson
10. Πώς όλοι εκείνοι που είναι δυνατοί στην πίστη οφείλουν να συμπεριφέρονται μπροστά σε απρόσμενα προβλήματα (Ρωμαίους 15:1-5)
ΡΩΜΑΙΟΥΣ 15:1-5
1 Όσοι έχουμε δυνατή πίστη οφείλουμε να ανεχόμαστε τις αδυναμίες αυτών που έχουν αδύναμη πίστη, και να μην κάνουμε ό,τι αρέσει σ’ εμάς. 2 Η συμπεριφορά του καθενός μας να είναι αρεστή στον πλησίον, ώστε να τον βοηθάει να προκόβει στο αγαθό κι έτσι να συντελεί στην οικοδομή της εκκλησίας. 3 Άλλωστε, κι ο Χριστός δεν έζησε για να ευαρεστήσει τον εαυτό του, αλλά, όπως λέει η Γραφή, οι ύβρεις όσων σ’ έβριζαν, Θεέ, έπεσαν πάνω μου. 4 Να ξέρετε ότι όσα γράφτηκαν στις Γραφές, έχουν γραφτεί για να μας διδάσκουν. Έτσι, με την υπομονή και την ενθάρρυνση που δίνει η Γραφή, θα στηριχτεί η ελπίδα μας. 5 Είθε ο Θεός, που χαρίζει την υπομονή και την ενθάρρυνση, να σας δώσει την ομόνοια σύμφωνα με το θέλημα του Ιησού Χριστού.
Ο Παύλος γνώριζε τα έθιμα που αφορούσαν το φαγητό και το ποτό, τα οποία από παλιά είχαν ριζώσει μέσα στους Ιουδαίους. Αντιμετώπισε εκείνους που ήταν ισχυροί και απελευθερωμένοι από το νόμο και θεώρησε τον εαυτό του ως έναν από αυτούς. Αλλά σύντομα έβαλε όρια στην ελευθερία του λέγοντας ότι εκείνοι που είναι δυνατοί και ώριμοι έπρεπε να υπομείνουν τις αδυναμίες των νέων προσήλυτων, εφόσον πιστεύουν στον Χριστό. Δε πρέπει να ζούμε όπως μας ευχαριστεί, αλλά να ευχαριστούμε τους νέους αναγεννημένους, οι οποίοι δεν είναι σίγουροι για όλα τα πράγματα, για το ποιο είναι το καλό τους και τι τους οικοδομεί επειδή η εποικοδόμηση των άλλων είναι πιο σημαντική από το να υλοποιούμε τις δικές μας απολαύσεις και επιθυμίες.
Αυτή η αρχή διαλύει το στενόμυαλο πνεύμα του εγωισμού μέσα στην εκκλησία από όλες τις πλευρές. Δεν σχεδιάζουμε τη ζωή μας, τα έργα μας και τις ευκαιρίες που μας δίνονται σύμφωνα με τα όνειρα μας αλλά υπηρετούμε τον Ιησού και εκείνους που είναι αδύναμοι στην πίστη, γιατί το επίκεντρο της σκέψης μας δεν είναι το «Εγώ» αλλά ο Ιησούς και η εκκλησία του. Ο Ιησούς δεν έζησε για τον εαυτό του αλλά κένωσε εαυτόν από τη δόξα του και έγινε άνθρωπος. Υπέφερε τις κατηγορίες, τις προσβολές και τα πάθη για να σώσει τον κόσμο και τελικά να πεθάνει για όλους μας, περιφρονημένος όπως ένας εγκληματίας, για να σώσει ακόμη και ανθρώπους εγκληματίες και να τους οικοδομήσει.
Ο Ιησούς έζησε, σύμφωνα με την Βίβλο, μια ζωή ταπεινότητας, πραότητας και αξιοσημείωτης υπομονής και έλαβε από τα βιβλία της Παλαιάς Διαθήκης οδηγία και δύναμη για τις διακονίες του. Αυτός που επιθυμεί να υπηρετήσει μέσα σε μια εκκλησία ή ανάμεσα σε εκείνους που απορρίπτουν τον Χριστό πρέπει να είναι βαθιά ριζωμένος στο Λόγο του Θεού, αφού διαφορετικά χάνει τη δύναμη και τη χαρά της υπηρεσίας.
Ο Παύλος συνόψισε τις έρευνες που είχε κάνει σε μάκρος πάνω σ’ αυτά τα θέματα με την υπόδειξη ότι ο Θεός είναι Θεός της υπομονής και της ενθάρρυνσης (Ρωμαίους 15:5). Ο ίδιος ο δημιουργός χρειάζεται μακροθυμία για να αντέξει τους εγωιστές, πεισματάρηδες ανθρώπους. Εκείνος βρίσκει παρηγοριά μόνο στον Υιό του, τον Ιησού, στον οποίο ευχαριστείται. Με αυτή την υπόδειξη, ο Παύλος καθοδήγησε τις προσευχές στη Ρώμη στο πνεύμα της υπομονής και της ενθάρρυνσης, ώστε να δώσει στην εκκλησία την ενότητα η οποία δεν προέρχεται από τους πιστούς αλλά μόνο από τον Χριστό γιατί μόνο μέσα σε εκείνον ενώνονται οι απόψεις των μελών της εκκλησίας. Δεν υπάρχει καμία επιτυχία ή ένωση μέσα στην εκκλησία παρά μόνο εκείνη που προέρχεται απευθείας από τον Χριστό. Τότε, όλοι συμμετέχουν στην δοξολογία τουκαι έχουν τη διαβεβαίωση ότι ο Παντοδύναμος Κριτής και δημιουργός του σύμπαντος είναι ο Πατέρας του Κυρίου μας Ιησού Χριστού.
Ήταν μόνο ο Ιησούς αυτός ο οποίος μας συμφιλίωσε με τον Άγιο Πατέρα μέσω των παθημάτων του και του θανάτου του και αγόρασε για μας μέσω της ανάστασής του από τους νεκρούς και της ανάληψης του στον ουρανό, την υιοθεσία και τη δεύτερη πνευματική γέννηση, ώστε να έχουμε το δικαίωμα να χαιρόμαστε και να δοξάζουμε τον Πατέρα του Ιησού Χριστού ως τον ελεήμονα Πατέρα. Καθώς Αυτός και ο Υιός του αποτελούν μια τέλεια πνευματική ενότητα, έτσι και τα μέλη της εκκλησίας θα πρέπει να ενωθούν με τον Ιησού σε μια αδιαίρετη ενότητα.
ΠΡΟΣΕΥΧΗ: Ω ουράνιε Πατέρα, σε μεγαλύνουμε επειδή ο Κύριος μας Ιησούς αποκάλυψε την πατρότητα σου σε μας, μας συμφιλίωσε με σένα και μας σύνδεσε με το Άγιό σου Πνεύμα μέσω της ενότητας της αγάπης σου. Άφησε αυτή την αγάπη να πραγματοποιήσει μια τέλεια πνευματική ένωση μέσα στις εκκλησίες μας παρά τις διαφορετικές γνώμες ανάμεσα στους πιστούς.
ΕΡΩΤΗΣΗ:
- Ποια είναι η ερμηνεία των εδαφίων 5 και 6 του κεφαλαίου 15 της επιστολής προς Ρωμαίους;