Mobile device - Print - Bottom

Previous Lesson -- Next Lesson

०७ – पाँचौं आज्ञाः आफ्नो बुबा र आमाको आदर गर

---

---

प्रस्थान २०ः१२
आफ्नो बुबा र आमाको आदर गर, ताकि परमप्रभु तिम्रा परमेश्वरले तिमीलाई दिनुभएको देशमा तिम्रो आयु लामो होस्।

०७.१ – परमेश्वरको उपहारः परिवार

परिवार भनेको बहुमूल्य मोती हो र स्वर्गको अवशेषहरू मध्ये एक हो। परमेश्वरले मानिस, पुरुष र महिलालाई आफ्नो महिमा र प्रेम प्रतिबिम्बित गर्न र पृथ्वीलाई गुणा र भर्नको लागि सृष्टि गर्नुभएको छ। त्यसोभए, परिवार मानव जीवनको केन्द्रक हो र सबै संस्कृतिहरूको जग हो। यसले सुरक्षा, संरक्षण र एकता प्रदान गर्दछ र धेरै पटक यो सबै नयाँ विचारधाराहरू भन्दा धेरै बलियो साबित हुन्छ।

सबै धर्महरू सामान्यतया सहमत हुन्छन् कि आमाबाबुलाई आदर गर्नुपर्छ। बच्चाहरूले आफ्ना आमाबाबुलाई माया र सम्मान गर्नु स्वाभाविक हो। जब साम्यवाद, यसको ईश्वरहीन विचारधारा सहित, आमाबाबुको स्थितिमाथि प्रश्न उठाउँछ, यो धारणा सृष्टिकर्ता र उहाँको सृष्टि, प्राकृतिक र सहज मानव व्यवहारको मानदण्डहरू विरुद्ध जान्छ। परमेश्वरले पाँचौं आज्ञाले परिवारको रक्षा गर्नुहुन्छ। परिवारको संस्था, यसको अस्तित्व र प्रेम र एकताको गोप्य बन्धनको लागि हामीले परमेश्वरलाई धन्यवाद दिनु उचित छ।

पाँचौं आज्ञामा, परमेश्वरले हामीलाई परिवारको प्रमुख र यसको प्रदायकको रूपमा पितालाई मात्र नभई आमा र सामान्य रूपमा महिलाहरूलाई पनि आदर गर्न आज्ञा दिनुहुन्छ। पुरुष जस्तै, उनलाई पनि आफ्नो जीवनमा परमेश्वरको छवि प्रतिबिम्बित गर्न र आफ्नो पतिसँग समान रूपमा पारिवारिक जिम्मेवारीहरू बाँड्न आह्वान गरिएको छ। आमाहरूलाई बुबा जत्तिकै सम्मान गर्ने कुरामा पुरानो र नयाँ नियम दुवै सहमत छन् भन्ने कुरामा कुनै आश्चर्य छैन।

परिवारलाई राख्ने र पालनपोषण गर्ने आज्ञा स्पष्ट र प्राकृतिक छ। जनावरहरूको संसारमा पनि, साना बच्चाहरूले आफ्ना आमाहरूलाई पछ्याउँछन्, भाले र पोथी चराहरू कहिलेकाहीं अण्डामा पालैपालो बस्छन्। तिनीहरू दुवैले आफ्ना बच्चाहरूलाई खुवाउँछन् जबसम्म तिनीहरू आफैंलाई खुवाउन सक्षम हुँदैनन्। सृष्टिकर्ताद्वारा निर्धारित प्राकृतिक सीमा र सम्बन्धहरू छन् जुन कसैले पनि दण्ड नदिई पार गर्न सक्दैन। तैपनि आज हामी विद्रोही आवाजहरू सुन्छौं जसले बच्चाहरूको हृदयलाई लोभ्याउँछ र कठोर बनाउँछ, “आफ्ना आमाबाबुको कुरा नसुन्नुहोस् वा कहिल्यै तिनीहरूको अधीनमा नबस्नुहोस्। बरु, आफ्नो लागि सोच्नुहोस्, आफूलाई पूरा गर्नुहोस् र आफ्नो बाल्यकालदेखि नै जानाजानी विद्रोह अभ्यास गर्नुहोस्।“ त्यस्ता बच्चाहरूको आँखा अनाज्ञाकारिताले उदास देखिन्छ, तिनीहरूमा भएको आनन्द निभेको छ। उनीहरूको हृदयको एउटा आधारभूत भाग दुःखद रूपमा ध्वस्त भएको छ।

०७.२ – आमाबाबुको त्याग

नयाँ पुस्तामा भाग लिने सुअवसर बुबा र आमाहरूलाई हुन्छ। बच्चाको प्रत्येक सृष्टि आफैमा एक अद्भुत आश्चर्य हो! हुनसक्छ बच्चा उसको आमाबाबुको इच्छा बिना जन्मिएको थियो। यद्यपि बुबा र आमाले अझै पनि सृष्टिको दिव्य कार्यमा भाग लिए। परमप्रभुले उनीहरूलाई पुस्ताको आनुवंशिक उत्तराधिकार आमा भित्रको शिशुलाई दिन अनुमति दिएर सम्मान गर्नुभयो। त्यसकारण, मानिसले सृष्टिकर्ताको सामु दण्डवत् गर्नुपर्छ, उहाँको पूजा गर्नुपर्छ, जन्मेका प्रत्येक बच्चाको लागि उहाँलाई धन्यवाद दिनुपर्छ।

हाम्रा आमाहरूले हामीलाई नौ महिना, लगभग २७५ रात र दिन आफ्नो गर्भमा जन्माए। हामी त्यहाँ सुरक्षित थियौं र पालनपोषण गर्यौं। हामीले उनको आनन्द र क्रोध, उनको दुःख र थकान साझा गर्यौं। सायद हाम्रा आमाहरूले हाम्रो जन्म अघि हाम्रो लागि प्रार्थना गरे। हाम्रो जन्मको कार्यले उनलाई धेरै डर र पीडा दिएको हुनुपर्छ।

बुबा र आमाले हामीलाई वर्षौंसम्म साथ दिनुहुन्छ। तिनीहरूले हाम्रा अंग र शरीरहरू बढ्दै गएको हेर्छन्, र हाम्रो मुस्कान र पीडाको प्रतिक्रिया दिन्छन्। तिनीहरूले हाम्रो अस्तित्व र वृद्धिको लागि सृष्टिकर्तालाई धन्यवाद पनि दिन सक्छन्। यदि हाम्रा आमाबाबु येशूको अख्तियारमा हुर्केका थिए भने, तिनीहरूले पक्कै पनि हामीलाई हाम्रा स्वर्गीय पिताको हातमा सुम्पिए, हामीलाई उहाँका आज्ञाहरू सिकाउनुभयो र हाम्रो हृदयलाई सृष्टिकर्ता र असल गोठालोमा विश्वास गर्न प्रोत्साहित गर्नुभयो। यसरी, तिनीहरूले हामीलाई हामीले सोचेभन्दा बढी हुर्काए, माया गरे र आशीर्वाद दिए। तिनीहरूले दिनरात हाम्रो हेरचाह गरे। तिनीहरूले हामीलाई खाना र लुगाफाटा उपलब्ध गराउन प्रयास गरे। तिनीहरूले हाम्रो शिक्षा र मित्रतामा आफूलाई व्यस्त राखे। जब हामी बिरामी र ज्वरोले थियौं, तिनीहरूले हाम्रो ओछ्यानमा हाम्रो हेरचाह गरे। तिनीहरू हामीसँग खुशी भए र हाम्रा दुःखहरूमा हामीसँग रोए।

०७.३ – पारिवारिक समस्याहरू

आमाबाबु र छोराछोरीहरू बीच यति घनिष्ठ सम्बन्ध छ कि पारस्परिक प्रेम र विश्वास आफैंमा स्पष्ट छ। तैपनि हामी अब स्वर्गमा बस्दैनौं। कुनै पनि बच्चा आफैंमा असल छैन र आमाबाबु पनि परमेश्वरको सामु दोषी छन्। त्यसकारण, वयस्क र युवाहरू केवल परमेश्वरको अनुग्रह र उनीहरूको निरन्तर पारस्परिक क्षमाले बाँच्छन्। क्षमा र धैर्य बिना परिवारमा स्थायी शान्ति हुँदैन। पाप स्वीकार वा स्वीकार नगरी र नम्रतापूर्वक क्षमा मागी परिवारमा शान्ति पुनस्र्थापना हुन सक्दैन। धन्य हुन् ती छोराछोरीहरू जसलाई आफ्ना आमाबाबुले प्रेम र क्षमामा हुर्काएका छन्।

पुत्र आफैंले सबै छोराछोरीहरूलाई आशिष्‌पाउन उहाँकहाँ ल्याउन आज्ञा दिनुहुन्छ। आमाबाबुले आफ्ना छोराछोरीहरूप्रति येशूको सार र उहाँको निष्ठा प्रदर्शन गर्नुपर्छ, उहाँका आज्ञाहरू पालन गर्न तिनीहरूलाई मार्गदर्शन गर्नुपर्छ र उहाँका प्रतिज्ञाहरू तिनीहरूको हृदयमा छाप्नुपर्छ। बुबा र आमाहरू आफ्ना छोराछोरीहरूको आध्यात्मिक शिक्षाको लागि समान रूपमा जिम्मेवार छन् तर तिनीहरूले जान्नुपर्छ कि तिनीहरूले आफ्ना छोराछोरीहरूलाई आफ्नो विश्वास दिन सक्दैनन्, तिनीहरूलाई यो स्वीकार गर्न बाध्य पार्नु त परै जाओस्। प्रत्येक बच्चाले परमेश्वरको पक्षमा वा विरुद्धमा हुने छनौट आफैंले गर्नुपर्छ। तैपनि बच्चाहरूले आफ्ना आमाबाबुको आशीर्वाद पुस्तासम्म रहन्छ भन्ने महसुस गर्नु राम्रो हो।

अभिभावकहरूले आफ्ना छोराछोरीहरूलाई बिगार्नु हुँदैन वा अल्छी हुन हुर्काउनु हुँदैन। तिनीहरूले तिनीहरूलाई तिनीहरूको उमेरको लागि धेरै गाह्रो कामहरू गर्न भन्नु हुँदैन। बच्चालाई बच्चा रहनको लागि पर्याप्त समय दिनु बुद्धिमानी हो। स्कूल वा व्यावसायिक तालिम महत्त्वपूर्ण छ तर बच्चाहरूलाई हुर्काउन धेरै फरक पर्दैन। तिनीहरूमा परमेश्वरको भय र तिनीहरूको सृष्टिकर्ताप्रतिको प्रेम जागृत गर्नु उनीहरूको विवेक, निष्ठा, इमानदारी, लगनशीलता र शुद्धता निर्माण गर्न अझ महत्त्वपूर्ण छ। आमाबाबुले आफ्ना छोराछोरीहरूसँग पर्याप्त समय बिताउनु र उनीहरूका प्रश्न र समस्याहरू सुन्नु आवश्यक छ। सबैभन्दा महत्त्वपूर्ण कुरा, आमाबाबुले आफ्ना छोराछोरीहरू पुनर्जन्म पाउन, येशूसँग आफ्नो जीवन बिताउनको लागि निरन्तर प्रार्थना गर्नु महत्त्वपूर्ण छ।

बालबालिका र किशोरावस्थाको उमेरमा बच्चाहरूले आफ्ना आमाबाबुको आलोचनात्मक सामना गर्नेछन्। स्वतन्त्रताको लागि यस्तो वृद्धि परिपक्वताको चरण मात्र हो र यसलाई रिसाउनु हुँदैन। यदि आमाबाबुले आफ्ना बच्चाहरूलाई प्रारम्भिक रूपमा त्रिएक परमेश्वरको हेरचाहमा सुम्पेका छन् भने, तिनीहरूले यी महत्वपूर्ण वर्षहरूमा धैर्यताका साथ साथ दिन सक्छन्, तिनीहरूलाई पट्टामा नराखी। यसैबीच, किशोरकिशोरीहरूले जानकारीमूलक पुस्तकहरू, इमान्दार साथीहरू, सफा टेलिभिजन कार्यक्रमहरूको चयन र जीवन्त बाइबल अध्ययनहरू भएका क्रिश्चियन युवा समूहहरूको फाइदा उठाउन आवश्यक छ। किशोरकिशोरीहरूमा पुरानो जीवनशैलीलाई जबरजस्ती गर्दा विद्रोह पैदा हुन्छ, तिनीहरूको हृदय कठोर हुन्छ र तिनीहरूको हृदयको ढोका बन्द हुन्छ।

आमाबाबुको रूपमा हामीले सधैं येशूको चेतावनी सम्झनु आवश्यक छः “तर जसले ममा विश्वास गर्ने यी सानाहरूमध्ये एकलाई पाप गर्न लगाउँछ, बरु त्यसको गलामा ठूलो जाँतोको ढुङ्का बाधेर त्यसलाई गहिरो समुद्रमा डुबाइदिनु असल हुन्छ” (मत्ती १८ः६)। “पाप गर्न लगाउनु” भनेको विरोध वा क्रोधको प्रतिक्रिया होइन तर तिनीहरूलाई झूट बोल्न, चोरी गर्न वा गम्भीर चेतावनी बिना कुनै विशेष पापमा संलग्न हुन अनुमति दिनु हो। आशिषित पालनपोषण केवल प्रभुको भय र प्रेमबाट मात्र आउँछ।

हाम्रो वैज्ञानिक प्रगतिको परिष्कृत समयमा आमाबाबु आफ्ना छोराछोरीहरूका लागि “पिछडिएको“ जस्तो देखिन सक्छन्। कहिलेकाहीँ विकासशील देशमा आमा वा बुबा पढ्न वा लेख्न सक्दैनन्। यसले राम्रोसँग शिक्षित बच्चालाई गर्व गर्ने वा उनीहरूको मजाक उडाउने अधिकार दिँदैन। यो केवल अनादरपूर्ण मात्र होइन तर भोली र मूर्ख पनि हो। पढ्न र लेख्ने क्षमताले व्यक्ति कति बुद्धिमान वा मूल्यवान छ भनेर देखाउँदैन। उच्च शिक्षाले विद्यार्थीको भलाइ वा पवित्रतामा सुधार गर्दैन। आमाबाबुको अधिकार उनीहरूले कति डिग्री कमाएका छन् वा उनीहरूले कति पैसा बचत गर्न सक्छन् भन्ने कुरामा आधारित हुँदैन। उनीहरूको अधिकार परमेश्वरको इच्छामा र अनुग्रहको सिंहासन अगाडि आफ्ना छोराछोरीहरूको लागि कसरी मध्यस्थता गर्छन् भन्ने कुरामा आधारित हुन्छ। परमेश्वरको पितृत्वले आमाबाबुको हृदयमा करुणामय प्रेम जगाएको छ। ख्रीष्टको बलिदानले आमाबाबु र छोराछोरीहरूमा एकअर्काको लागि निःशर्त सेवा र बलिदानको इच्छा सिर्जना गर्दछ।

०७.४ – पाँचौं आज्ञा पूरा गर्ने

बालबालिकाहरूले आफ्ना आमाबाबुलाई कसरी आदर गर्न सक्छन्? हाम्रो अन्तस्करणले हामीलाई उनीहरूलाई माया र सम्मान गर्न सम्झाउँछ किनभने उनीहरू हामीले पृथ्वीमा जानेका वा भएका सबै कुराहरूमध्ये सबैभन्दा बहुमूल्य हुन्। यसमा आत्मविश्वास र आज्ञाकारिता, हाम्रो आत्मलाई अस्वीकार गर्ने र गुप्त मनसायलाई बाटो नदिने समावेश छ। बच्चाले कहिल्यै पनि आफ्नो बुबा वा आमालाई जानाजानी वा गल्तीले कुट्नु हुँदैन। बच्चा परिवारको केन्द्रबिन्दु बन्ने हकदार हुँदैन तर प्रभु मात्र हो। येशूले हामीलाई आनन्दित पारिवारिक जीवनको कुञ्जी सिकाउनुभयो जब उहाँले भन्नुभयो, “जसरी मानिसको पुत्र सेवा पाउनलाई होइन, तर सेवा गर्न र धेरैको छुटकाराको मोल स्वरुप आफ्नो प्राण दिन आयो“ (मत्ती २०ः२८)। परमेश्वरको पुत्रले आमाबाबु र छोराछोरीहरूलाई परिवारको दैनिक जीवनमा यो सिद्धान्तलाई सतर्कतापूर्वक पालना गर्न आग्रह गर्नुहुन्छ।

के छोराछोरीहरूले आफ्नै परिवार स्थापना गरेपछि आफ्ना आमाबाबुप्रतिको जिम्मेवारी समाप्त हुन्छ? होइन! जब आमाबाबु वृद्ध हुन्छन् र मानसिक र शारीरिक रूपमा कमजोर हुन्छन् तब उनीहरूलाई आफ्ना छोराछोरीको करुणा र हेरचाह पहिलेभन्दा बढी चाहिन्छ। छोराछोरीहरूले आफ्नो समयको एक निश्चित भाग आफ्ना आमाबाबुलाई समर्पित गर्न सक्छन् जसरी आमाबाबुले आफ्नो बाल्यकालको सुरुवाती दिनहरूमा बलिदानस्वरूप दिएका थिए। कुनै पनि नर्सिङ सेन्टर वा पेन्सनले वृद्ध आमाबाबुलाई आफ्नो समय, पैसा र प्रयासको बलिदानस्वरूप दिने बच्चाहरूको क्षतिपूर्ति गर्न सक्दैन।

पाँचौं आज्ञाले हामीलाई परमेश्वरको करारको पितृत्वलाई उजागर गरेपछि स्पष्ट प्रतिज्ञा प्रदान गर्ने पहिलो आज्ञा हो। जसले दयालुपूर्वक आफ्ना आमाबाबुको हेरचाह गर्छ उसलाई पृथ्वीमा कम गुनासो र प्रशस्त आशिष्हरू सहितको लामो जीवनको प्रतिज्ञा गरिन्छ। जब आमाबाबुको मर्यादा सुरक्षित हुन्छ र जहाँ आमाबाबु र छोराछोरीहरू परमेश्वरको मार्गमा बस्छन्, तिनीहरूले यो प्रतिज्ञाको पूर्ति सँगै अनुभव गर्नेछन्।

परमेश्वरले हामीलाई आमाबाबु र अधिकारमा रहेका मानिसहरूलाई तुच्छ ठान्न निषेध गर्नुहुन्छ। यसमा दुव्र्यवहार, अन्याय, कपट र छल समावेश छ। के येशूले भन्नुभएन, “तिमीहरूले यी मेरा भाइहरूमध्ये सबैभन्दा सानोलाई एक जनालाई जे—जति गर्यौ, त्यो तिमीहरुले मलाई नै गर्यौ“ (मत्ती २५ः४०)? के तिमीलाई अब्शालोमले आफ्नो बुबा दाऊद विरुद्ध गरेको विद्रोहको दुःखद कथा याद छ? यो विद्रोहीको मृत्युसँगै समाप्त हुन्छ (२ शमूएल १५ः१–१२; १८ः१–१८)।

हामी प्रस्थान २१ः१५–१७ मा पढ्छौं, “जसले आफ्नो बुबा वा आमालाई हिर्काउँछ, त्यो निश्चय नै मारिनेछ... अनि जसले आफ्नो बुबा वा आमालाई सराप्छ, त्यो निश्चय नै मारिनेछ।” हितोपदेश २०ः२० ले भन्छ, “यदि कसैले आफ्नो बुबा वा आमालाई सराप्छ भने त्यसको बत्ती घोर अन्धकारको बेला निभाइनेछ।” व्यवस्था २१ः१८–२१ ले भन्छ, “यदि कुनै मानिसको जिद्दी र विद्रोही छोरा छ जसले आफ्नो बुबाको कुरा वा आमाको कुरा मान्दैन र ताडना दिँदा पनि सुन्दैन ... तब उसको शहरका सबै मानिसहरूले उसलाई ढुङ्गाले हानेर मार्नू...“ जसले पश्चात्ताप नगरी आफ्ना आमाबाबुको विरोध र विद्रोह गर्यौ, त्यो सम्पूर्ण मानिसहरूको लागि खतरा बन्यो। समाजको स्थिरता आज पनि ती दिनहरूमा बच्चाहरूको प्रेम र आज्ञाकारितामा निर्भर थियो!

परमेश्वरले बच्चाहरूलाई मात्र होइन तर आमाबाबुलाई पनि स्पष्ट रूपमा चेतावनी दिनुहुन्छ। बच्चाहरूलाई वयस्कहरूले “खेल्नु“ हुँदैन किनकि प्रत्येक बच्चालाई परमेश्वरले तिनीहरूलाई सुम्पनुभएको छ। यहाँ येशूको प्रतिज्ञा फरक तरिकाले पूरा हुन्छ, “जसरी तिमीहरूले यी मेरा भाइहरूमध्ये सबैभन्दा सानोलाई जे गर्यौ, तिमीहरूले त्यो मलाई पनि गर्यौ“ (मत्ती २५ः४०)। प्रेरित पावलले बच्चाहरूलाई रिस उठाउने र तिनीहरूलाई बढी बोझ दिने विरुद्ध पनि चेतावनी दिन्छन् (एफिसी ६ः४; कलस्सी ३ः२१)। आमाबाबु धेरै उदार वा लापरवाह हुनु हुँदैन। तिनीहरू हुनु हुँदैन अनावश्यक रूपमा क्रूर वा जिद्दी। उनीहरूले बिर्सनु हुँदैन कि बच्चाहरूले आफ्ना वंशानुगत गुणहरू प्रदर्शन गर्छन्। तैपनि, वंशानुगत पाप र कमजोरीले हामीलाई उनीहरूको पापको बारेमा सन्तुष्ट हुन दिँदैन तर आमाबाबुलाई नम्रतातर्फ डोर्याउनुपर्छ।यो नम्रताले कोमल भावना उत्पन्न गर्छ जसले उनीहरूका छोराछोरीहरूलाई उचित व्यवहार गर्न प्रेरित गर्छ। त्यसकारण, आमाबाबु र छोराछोरीहरूले येशूलाई निरन्तर पश्चात्ताप र मनको नवीकरण प्रदान गर्न प्रार्थना गर्नुपर्छ।

०७.५ – इस्लामबाट धर्म परिवर्तन भएकाहरू र उनीहरूका आमाबाबु

केटाकेटीहरूले आफ्ना आमाबाबुको आज्ञा पालन नगर्नुको एउटा मात्र कारण छः यदि उनीहरूले परमेश्वरको इच्छा विरुद्ध काम गर्न भने। बाइबलले स्पष्ट रूपमा भन्छ, “हामीले मानिसहरूको भन्दा परमेश्वरको आज्ञा पालन गर्नुपर्छ“ (प्रेरित ५ः२९)। आज, इस्लामिक र यहूदी दुवै संसारमा, बढ्दो संख्यामा युवाहरूले अब आफ्ना बुबाहरूको विश्वासलाई पछ्याउँदैनन्, किनकि उनीहरूले येशूलाई आफ्नो व्यक्तिगत मुक्तिदाताको रूपमा भेटेका छन् र ग्रहण गरेका छन्। यसले पीडादायी तनाव सिर्जना गर्दछ किनभने उनीहरूले आमूल आध्यात्मिक र नैतिक परिवर्तन अनुभव गरेका छन्, किनकि पवित्र आत्माद्वारा उनीहरूको हृदयमा परमेश्वरको प्रेम खन्याइएको छ। यसले उनीहरूलाई पहिलेभन्दा बढी आफ्ना आमाबाबुलाई माया गर्न मद्दत गर्दछ। उनीहरूलाई धेरै बुद्धि चाहिन्छ ताकि उनीहरूलाई उनीहरूको विश्वासको बारेमा कुरा गर्नुको सट्टा उनीहरूको असल कामहरूमा ध्यान केन्द्रित गर्न सकून्। धैर्य एक सद्गुण हो र बच्चाहरूले आफ्ना गैर–क्रिश्चियन आमाबाबुको लागि गम्भीरतापूर्वक प्रार्थना गर्नुपर्छ ताकि उनीहरू अनुग्रहले परिवर्तन होऊन्। उनीहरूले उनीहरूलाई सकेसम्म भेट्न पनि जानुपर्छ, किनकि यस संसारमा हाम्रा आमाबाबु भन्दा बढी कसैले हामीलाई माया गर्दैन।

तर यदि आमाबाबुले येशूको आत्माको निरन्तर प्रतिरोध गर्छन् र आफ्ना छोराछोरीलाई आफ्नो मुक्तिदातालाई त्याग्न बाध्य पार्छन् र इस्लामिक शरियाको शिक्षा अनुसार मार्ने धम्की दिन्छन् भने, यो अलग हुने समय हो। त्यस्ता आमाबाबुको ख्रीष्टियान विरोधी भावनालाई निन्दा र अस्वीकार गर्नुपर्छ तर आमाबाबु आफैंलाई सम्मान र माया गर्नुपर्छ। तैपनि येशूको वचनले हामीलाई मार्गदर्शन गर्छ, “जसले आफ्नो बुबा वा आमालाई मलाई भन्दा बढी प्रेम गर्छ, ऊ मेरो योग्य छैन“ (मत्ती १०ः३७)। यदि आमाबाबुले धार्मिक कारणले आफ्ना छोराछोरीहरूप्रति अन्यायपूर्ण वा क्रूर छन् भने, भावनात्मक बन्धन, सांस्कृतिक प्रतिबन्ध, वा आर्थिक निर्भरताले बच्चाहरूको अन्तिम निर्णयलाई प्रभाव पार्न प्रयोग गर्न सकिन्छ। त्यसैले येशूले हामीलाई उहाँको सुसमाचारको विरोध गर्ने सबै आफन्तहरूबाट पूर्ण रूपमा अलग हुन आदेश दिनुहुन्छ ताकि तिनीहरूले हामीलाई विश्वासबाट विचलित नगरून्। केही अवस्थामा येशूप्रति पूर्ण प्रतिबद्धताको खातिर केही समयको लागि आमाबाबुबाट पूर्ण रूपमा अलग हुनु आवश्यक छ। जब यो हुन्छ, यसले आमाबाबु र बच्चाहरूलाई गहिरो चोट पुर्याउँछ, तैपनि परमेश्वरको प्रेम संसारका सबैभन्दा प्रिय मानिसहरूको भावना भन्दा ठूलो हुन्छ।

मण्डलीका विश्वासीहरूलाई खाँचोमा परेकाहरूलाई छिटो सहयोग गर्न र उनीहरूलाई दाजुभाइ वा दिदीबहिनी, बुबा वा आमाको रूपमा आफूलाई अर्पण गर्न आह्वान गरिएको छ। यसमा पछि व्यावसायिक तालिम वा शैक्षिक अध्ययन, साथै विवाह समावेश हुन सक्छ। जसरी आमाबाबुको प्रेम कहिल्यै अन्त्य हुँदैन, त्यसरी नै नयाँ सदस्यको लागि मण्डलीको प्रेम पनि अनन्त हुनुपर्छ, अनुचित आचरणको अवस्थामा पनि। ख्रीष्टको प्रेम र धैर्यता नयाँ धर्म परिवर्तन गर्ने विश्वासीहरूका लागि मापदण्ड हो।

०७.६ – निष्कर्ष

परिवारमा प्रेम परमेश्वरको प्रेमको प्रतिबिम्ब हुनुपर्छ। अनन्त परमेश्वर हाम्रा पिता हुनुहुन्छ र उहाँले हामीलाई येशू ख्रीष्टमा सधैंभरि उहाँको परिवारमा सामेल हुन बोलाउनुभयो। उहाँले हामीलाई उहाँसँगको संगतिमा राख्न उहाँको पुत्रको रगतले शुद्ध पार्नुहुन्छ र पवित्र आत्माको शक्तिले हामीलाई पुनर्जीवित गर्नुहुन्छ। यदि हामीले दुर्घटना वा प्रतिकूल परिस्थितिमा हाम्रा आमाबाबु गुमायौं भने हामीले हिम्मत हार्नु हुँदैन तर दाऊदसँग स्वीकार गर्नुपर्छ, “जब मेरा बुबा र मेरी आमाले मलाई त्यागे तापनि परमप्रभुले समाल्नुहुनेछ“ (भजनसंग्रह २७ः१०)। सबै मानव प्रेम सीमित छ तर हाम्रा परमेश्वरले हामीलाई उहाँको अयोग्य प्रेमले ग्रहण गर्नुहुन्छ र हामीलाई आफ्नो अँगालोमा राख्नुहुन्छ। उडन्ता पुत्रको कथाले हामीलाई हराएको पुत्रको स्वीकृति र कसरी बुबाले गर्व गर्ने, धर्मी व्यक्तिलाई मुक्ति पाएको व्यक्तिको लागि दया र प्रेम गर्न मनाउन प्रयास गर्नुभयो भनेर देखाउँछ। बुबाले दुवैलाई माया गर्नुभयो र तिनीहरूलाई एकसाथ ल्याउन सक्दो प्रयास गर्नुभयो। परमेश्वर पितासँगको संगति हाम्रो जीवनमा शान्ति र शान्तिको स्रोत रहन्छ। कहिलेकाहीं परमेश्वरले हामीलाई पृथ्वीमा सन्तहरूको संगतिमा बाँच्ने सुअवसर दिनुहुन्छ। त्यसैले हामीले हाम्रो पार्थिव परिवारको लागि र उहाँको स्वर्गीय परिवारको सदस्य हुन बोलाइएकोमा स्वर्गमा हुनुहुने हाम्रा पितालाई धन्यवाद दिनुपर्छ।

Mobile device - Print - Top