Mobile device - Print - Bottom

Previous Lesson -- Next Lesson

०२ –– दश आज्ञाहरूको परिचयः परमेश्वरले आफैलाई प्रकट गर्नुहुन्छ

---

---

प्रस्थान २०ः२
म परमप्रभु तिमीहरूका परमेश्वर हुँ, जसले तिमीहरूलाई मिश्र देश,अर्थात दासत्वको देशबाट निकालेर ल्याएँ।

दश आज्ञाहरूले मानिसहरूमाथि स्वर्गदूतद्वारा प्रकट गरिएको कानुनी नियम वा जटिल कट्टरपन्थी व्यवस्था लाद्दैनन्। बरु तिनीहरू मार्फत परमेश्वर आफैं मानिसहरूसँग कुरा गर्नुहुन्छ। सृष्टिकर्ता आफ्ना प्राणीहरूको नजिक आउनुहुन्छ र पवित्र उहाँ, आफ्ना पापी मानिसहरूको नजिक आउनुहुन्छ।

०२.१ – परमेश्वरको व्यक्तित्व

दश आज्ञाहरूमा पहिलो शब्द “म“ हो। जीवित परमेश्वर हामीसँग एक व्यक्तिको रूपमा बोल्नुहुन्छ, अमूर्त आत्मा वा दुरबाट सुनिएको डरलाग्दो गर्जनको रूपमा होइन। उहाँको भाषा सजिलै बुझ्न सकिन्छ। उहाँ हामीसँग व्यक्तिगत, विश्वासिलो सम्बन्ध स्थापित गर्न चाहनुहुन्छ। उहाँ हामीसँग उहाँको अनुग्रहले कुराकानी गर्नुहुन्छ, कानून वा क्रोधले होइन। हाम्रो लागि यो कस्तो विशेष अवसर हो कि उहाँ दया र प्रेममा हामीतिर फर्कनुहुन्छ!

मानिसले जिद्दीपूर्वक सर्वशक्तिमान परमेश्वरबाट टाढा जान र उहाँको भलाइबाट भाग्न कट्टर प्रयास गर्न सक्छ। तैपनि, पवित्र परमेश्वरले हामी जहाँ भए पनि देख्नुहुन्छ। हामी सधैं उहाँको उपस्थितिमा छौं। त्यसैले हरेक बुद्धिमान व्यक्तिले उहाँको वचनलाई प्रतिक्रिया जनाउनुपर्छ। उहाँले “म“ भन्नुको अर्थ हामी “तिमी“ को स्तरमा उचाइमा पुग्छौं, र उहाँसँग पहिचान भएको प्राणीको रूपमा कुरा गर्न सक्षम हुन्छौं।

यस सबैबाट हामीलाई कुनै पनि शंकाको छायाँभन्दा बाहिर यो कुरा स्पष्ट हुन्छ कि अनन्त परमेश्वर आफैं, सबैका पालनकर्ता, चिरस्थायी न्यायाधीश हामीसँग व्यक्तिगत रूपमा बोल्नुहुन्छ। त्यसकारण, हामी उहाँको कुरा ध्यानपूर्वक सुनौं, र उहाँको वचन खुशी र आनन्दसाथ पालन गरौं।

०२.२ – परमेश्वरको अस्तित्व

परमेश्वरले “म हुँ“ भन्नुहुँदा हामीलाई आफ्नो सार प्रकट गर्नुहुन्छ। त्यसो भए मानिसहरूले कसरी परमेश्वर छैन भनेर दाबी गर्न सक्छन् । सबै नास्तिक दाबीहरू अन्ततः परमेश्वरको यो गवाहीको अगाडि धराशायी हुन्छन् किनकि “म हुँ“ हाम्रो अस्तित्वको कारण हो। परमेश्वर हुनुहुन्छ ! अरू सबै कुरा बितेर जान्छ, उहाँ मात्र अनन्त हुनुहुन्छ। बारम्बार मानिसले आफ्नो सृष्टिकर्ताको विरुद्ध विद्रोह गर्छ मानौं ऊ एउटा शक्तिशाली पहाडको बिरोध गरिरहेको छ तर सत्य त मानिसले परमेश्वरको बारेमा के भन्छ वा वैज्ञानिकहरूले उहाँको बारेमा के लेख्छन् भन्ने कुरामा आधारित हुँदैन। उहाँ माात्रै सत्य हुनुहुन्छ र उहाँले सम्पूर्ण ब्रह्माण्डलाई भर्नुहुन्छ। केही मानिसहरूले ३,००० वर्ष पहिले, दाऊदको समयमा यसलाई अस्वीकार गरे र दाबी गरे कि त्यहाँ कुनै परमेश्वर थिएन (भजन १४)। त्यसैले, भजनलेखकले तिनीहरूलाई भ्रष्टताले लिप्त मूर्ख भने किनभने तिनीहरूले वास्तविकतालाई बेवास्ता गरे र सम्पूर्ण ब्रह्माण्डलाई धारण गर्ने र टिकाउने परमेश्वरलाई नजरअंदाज गरे। तैपनि अविश्वासीहरू विवेक बिना आफ्नो पापपूर्णतामा बाँचे।

आफ्नो बारेमा परमेश्वरको गवाहीले बुद्धको धार्मिक दृष्टिकोणको आधारलाई खण्डन गर्दछ। निर्वाण, जसमा आफूलाई इन्कार गर्ने र आत्मालाई महान शून्यतामा डुब्न दिने बिन्दुमा इच्छाहरूलाई मृत्युमा पार्ने शिक्षा छ, वास्तविक होइन। परमेश्वर मानिसहरू बाँचून् भन्ने चाहनुहुन्छ। उहाँ जीवित हुनुहुन्छ र उहाँले “म हुँ“ भनेर गवाही दिनुहुन्छ। उहाँ उपस्थित हुनुहुन्छ भन्ने तथ्यले हाम्रो जीवनलाई अर्थ र उद्देश्य दिन्छ। उहाँ चाहनुहुन्छ कि हामी उहाँ जस्तै बाँचौं। उहाँको लक्ष्य हामीलाई बिलुप्त पार्ने होइन।

परमेश्वरको गवाहीले सबै भौतिकवादी कट्टरपन्थीहरूलाई पनि मृत्युदण्ड दिन्छ। आत्मिक संसारको अस्तित्वलाई अस्वीकार गर्ने ब्यक्ति अदूरदर्शी हुन्छ । वास्तवमा, ऊ जमिनमा रहने ढुङ्गा जस्तै हो, जबकि चरा आकाशमा उड्छ। परमेश्वर जीवित हुनुहुन्छ र उहाँ तपाईंसँग बोल्नुहुन्छ। उहाँ भौतिकवादी, नास्तिक र साम्यवादीसँग पनि बोल्नुहुन्छ ताकि सबैले उहाँतिर कान फर्काउन सकून् र बुद्धिमान् बनून्। यदि कसैले सुन्न अस्वीकार गर्छ र आफ्नो हृदय कठोर बनाउँछ भने, ऊ सूर्य छैन भनेर दाबी गर्ने अन्धा जस्तै हुनेछ किनभने उसले यसलाई देख्न सक्दैन।

०२.३ – यहोवा को हुनुहुन्छ?

परमेश्वरले मोशालाई भन्नुभयो, “म परमप्रभु हुँ।” “म जो हुँ म हुँ” प्रस्थान ३ः१४ मा हिब्रू पदको एकदमै शाब्दिक अनुवाद हो। यसले परमेश्वरको वास्तविक, अनन्त, निःशर्त, स्वतन्त्र अस्तित्वलाई व्यक्त गर्दछ। परमेश्वर यस्तो तरिकाले अस्तित्वमा हुनुहुन्छ जस्तो अरू कोही र केहि गर्दैन। उहाँ परिवर्तन हुनुहुन्न र यो हाम्रो विश्वासको आधार र हाम्रो मुक्तिको आधार हो। हाम्रा सबै सीमितता र पापपूर्णताका साथ, अपरिवर्तनीय परमेश्वर हामीप्रति विश्वासी रहनुहुन्छ। हामी उहाँको विश्वासयोग्यताको खातिर उहाँकहाँ फर्कन हकदार छौं। जब हामी यस संसारको अन्त्यको सामना गर्छौं, परमेश्वरले हामीलाई सान्त्वना दिनुहुन्छः “स्वर्ग र पृथ्वी बितेर जानेछन्, तर मेरा वचनहरू कुनै पनि हालतमा बितेर जाने छैनन्” (मत्ती २४ः३५)।

परमेश्वर, आफ्नो सार्वभौमिकतामा, सबै कुरा समेट्नुहुन्छः उहाँ सर्वज्ञ, सर्वदृष्टिवान, सर्वज्ञ र सर्वज्ञानी हुनुहुन्छ। यदि सबै ढोकाहरू बन्द छन् भने, उहाँले हामीलाई बाहिर निस्कने बाटो दिनुहुन्छ। उहाँले हाम्रा भावनाहरू र विचारहरू बुझ्नुहुन्छ। उहाँ चाहानुहु््न्न कि हामी आतंकित हुँदै उहाँको चरणमा परोस्। बरु उहाँले हामीमा गहिरो आशा र विश्वास सिर्जना गर्नुहुन्छ। उहाँ हामीसँग बोल्नुहुन्छ ताकि हामीले उहाँमाथि भरोसा राखेर हाम्रा आँखा उठाउन सकौं। उहाँ हाम्रो जीवनको प्रभु बन्न चाहनुहुन्छ। ओहो, कसैले पनि हाम्रो धीरजी परमेश्वरबाट आफ्नो अनुहार लुकाएन, किनकि उहाँ हाम्रो जवाफको प्रतीक्षामा हुनुहुन्छ! जब कोही आफ्नो सृष्टिकर्ताकहाँ फर्कन्छ, उहाँ उहाँको दयालु प्रेम–दयाको प्रतिक्रिया दिइरहनुभएको हुन्छ। जब परमेश्वर भन्नुहुन्छ, “म परमप्रभु हुँ“, उहाँले यो पनि भन्नुहुन्छ कि उहाँ एक मात्र प्रभु हुनुहुन्छ, र अरू कोही छैन। अन्य सबै आत्माहरू र देवताहरू व्यर्थका छन्।

हाम्रो वर्तमान युगमा, जहाँ आत्माहरू र रहस्यमय शिक्षाहरू आधुनिक धर्महरूमा परिणत हुन्छन्, भूतहरूले ग्रस्त व्यक्तिहरू एक साँचो परमेश्वरमा भरोसा राखेर मुक्त हुन्छन्। आज अज्ञेयवाद घट्दै गइरहेको छ, र मानिसहरू अर्को चरम सीमामा जान्छन् र गुप्त अभ्यासहरूमा फस्छन् र दुष्ट आत्माहरूद्वारा बाँधिएका छन्। तिनीहरूको प्रचार रेडियो, टेलिभिजन र पत्रपत्रिकाहरूमा जताततै छ।

सुसमाचारका पुस्तकहरूमा, येशूले “म उहाँ हुँ“ भन्नुहुन्छ, जुन दस आज्ञाहरूको अभिन्न अभिव्यक्ति हो। यसो भन्दै, येशूले पुष्टि गर्नुहुन्छ कि उहाँ प्रभु हुनुहुन्छ, र बेथलेहेमका गोठालाहरूलाई स्वर्गदूतहरूको सुसमाचारको विषय हुनुहुन्छ। येशू एक कदम अगाडि बढेर भन्नुहुन्छ, “म जीवनको रोटी हुँ,“ “म संसारको ज्योति हुँ,“ “म ढोका हुँ,“ “म बाटो, सत्य र जीवन हुँ।“ येशूले यो पनि भन्नुभयो, “म राजा हुँ।“ “म सुरुवात र अन्त्य हुँ।“ त्यसबेलादेखि, उहाँका अनुयायीहरूले बिना हिचकिचाहट स्वीकार गर्दै आएका छन्, “येशू प्रभु हुनुहुन्छ।“ उहाँ कहिल्यै परिवर्तन हुनुहुन्न र उहाँले हामीलाई हरेक पापबाट बचाउनुहुन्छ। मृत्युबाट बौरी उठ्दा उहाँले आफ्नो हैसियत र अधिकार पुष्टि गर्नुभयो। त्यसबेलादेखि, दश आज्ञाको सुरुवातले हामीलाई सान्त्वनादायी आवाज दिन्छ, “म परमप्रभु हुँ।“

मोशालाई आफ्नो आउने प्रभुको अवतारको बारेमा कुनै स्पष्ट विचार थिएन। तर येशूको जन्म हुनुभन्दा १,३५० वर्ष अघि, उनले प्रकाशका आधारभूत शब्दहरू प्राप्त गरे जसद्वारा परमेश्वरले आफूलाई पहिचान गर्नुभएको थियो, “म परमप्रभु तिमीहरूका परमेश्वर हुँ।“

०२.४ – परमेश्वर को हुनुहुन्छ?

हिब्रूमा परमेश्वरले आफूलाई “एलोहिम“ भनि सम्बोधन गर्नुहुन्छ, जसलाई अरबीमा “अल्लाह“ भनेर अनुवाद गरिएको छ। “एलोहिम“ लाई “एलोहिम“ को रूपमा पढ्न सकिन्छ, जबकि अल्लाह “अल–एल–हू“ हो। “अल“ एक निश्चित उपधारा हो जसको अर्थ “द“ हो। “एल“ सेमिटिक संस्कृतिहरूमा परमेश्वरको लागि मूल नाम हो, र यसको अर्थ “शक्ति“ हो। येशूले “एल“ नामको आवश्यक अर्थ घोषणा गर्नुभयो र उच्च अदालतको अगाडि गवाही दिँदा यसलाई पुष्टि गर्नुभयो, “यसपछि तिमीहरूले मानिसको पुत्रलाई शक्तिको दाहिने हातमा बसिरहेको देख्नेछौ“ (मत्ती २६ः६४)। “–इम“ र “–हु“ शब्दहरू प्रत्यय हुन्। हिब्रू “–इम“ ले बहुवचन हुने सम्भावनालाई जनाउँछ, जबकि अरबीमा “–हु“ विशेष रूपमा एकवचनका लागि हो। यसरी पवित्र त्रिएकताको एकता मूल रूपमा “अल्लाह“ बाट हटाइन्छ, जबकि “एलोहिम“ ले त्रिएक ईश्वरको सम्भावनालाई अनुमति दिन्छ।

अनन्त प्रभु सर्वज्ञ, सर्वज्ञानी, सर्वव्यापी मात्र हुनुहुन्न, तर उहाँ सर्वशक्तिमान पनि हुनुहुन्छ। उहाँ सम्पूर्ण संसारमा एक मात्र शक्ति हुनुहुन्छ जसले आफ्नो शक्तिशाली वचनद्वारा सम्पूर्ण ब्रह्माण्डलाई शून्यबाट सृष्टि गर्नुभयो। उहाँ सबैसँग धीरजी हुनुहुन्छ। हाम्रा प्रभु विनाशकारी, अत्याचारी ईश्वर हुनुहुन्न जसले जसलाई चाहनुहुन्छ डोर्याउनुहुन्छ र जसलाई चाहनुहुन्छ भ्रमित गर्नुहुन्छ (सुरस अल–फातिर ३५ः८ र अल–मुद्दाथिर ७४ः३१)। यसको विपरीत, हाम्रा परमेश्वर “सबै मानिसहरू मुक्ति पाऊन् र सत्यको ज्ञानमा आऊन्“ भन्ने चाहनुहुन्छ (१ तिमोथी २ः४)।

पुरानो नियममा, त्यस्ता मानिसहरू छन् जसको नाम र देशहरू “एल“ नामसँग जोडिएका छन्। तिनीहरूका छोराछोरीको नाम शमूएल, एलिया, एलीजार र दानियल राखिएको थियो। तिनीहरूले आफ्ना शहरहरूको नाम बेथेल, यिज्रेल र इस्राएल राखे। यसो गरेर, तिनीहरूले आफूलाई सम्पूर्ण ब्रह्माण्डलाई नियन्त्रण गर्ने “शक्ति“ मा बाँधे। नयाँ नियममा मानिसहरू पनि परमेश्वरसँग अद्वितीय रूपमा एकताबद्ध थिए, किनकि उहाँले आफ्ना अनुयायीहरूलाई प्रतिज्ञा गर्नुभएको थियो, “पवित्र आत्मा तिमीहरूमाथि आउनुभएपछि तिमीहरूले शक्ति पाउनेछौ“ (प्रेरित १ः८)। परमेश्वरले पापीहरूलाई अस्वीकार गर्नुहुन्न, तर उहाँले तिनीहरूलाई शुद्ध पार्नुहुन्छ, पवित्र पार्नुहुन्छ र तिनीहरूमा बास गर्नुहुन्छ।

हाम्रा प्रभु येशू ख्रीष्ट हुनुहुन्छ, सर्वशक्तिमान, जसलाई स्वर्ग र पृथ्वीमा सम्पूर्ण अधिकार दिइएको छ। उहाँको अनन्त शक्तिको तुलनामा परमाणु बमहरू केही पनि होइनन् ।; उहाँको अधिकारको अन्त्य छैन्।

०२.५ – इस्लाममा ईश्वर को हो?

सर्वशक्तिमानप्रति समर्पणले मुस्लिमहरूलाई “अल्लाहु अकबर“, अल्लाह महान हुनुहुन्छ भन्ने पुकारमा डोर्याउँछ! यसरी, मुस्लिमहरूले अल्लाहलाई सबै भन्दा बढी “सुन्दर“, “विवेकशील“ मान्छन्। त्यसैले, इस्लाममा अल्लाह आफ्ना दासहरू भन्दा महान, बलियो र पहुँचयोग्य हुँदैन। कुनै पनि मानव मस्तिष्कले उहाँलाई बुझ्न सक्दैन। उहाँले हामीलाई बुझ्नुहुन्छ। इस्लाममा अल्लाह टाढाको र टाढाको अज्ञात हुनुहुन्छ। उहाँको बारेमा हरेक विचार अपर्याप्त र गलत छ। मानिसहरू, तिनीहरू तर्क गर्छन्, सर्वशक्तिमानको कहिल्यै कल्पना गर्न सक्दैनन्। मुस्लिमहरूले आफूलाई सज्दा गर्दा मात्र डराउन र उहाँको पूजा गर्न सक्छन्।

सूफीहरूले भव्य तर पहुँचयोग्य अल्लाहको नजिक पुग्न मानव निर्मित पुलहरू स्थापना गर्ने प्रयास गरेका छन्, तर कुरान आफैंले यसको अमूर्त बेदुइन तर्क मार्फत आत्मीयताको कुनै पनि प्रयासलाई अनुमति दिँदैन।

इस्लाममा, अल्लाह अदृश्य रहन्छन् र मुस्लिमहरूसँग करार स्थापित गरेका छैनन्। इस्लामिक करारमा अल्लाहसँग बाँध्न मुहम्मदलाई अल्लाह र मुस्लिमहरू बीच मध्यस्थकर्ता मानिएको छैन। उहाँले सबैलाई कुनै पनि तार बिना आफ्नो प्रभुको अधीनमा रहन आदेश दिनुहुन्छ।

मुस्लिमहरूले परमेश्वरलाई उहाँको सारमा बुझ्दैनन्। फलस्वरूप, उनीहरूलाई आफ्नो वास्तविक पापको ज्ञान हुँदैन, न त उनीहरूले वास्तवमा उहाँको अनुग्रहको अनुभव गर्छन्। इस्लाममा पूजा भनेको पापबाट बचाएकोमा मुक्तिदाताप्रति कृतज्ञता होइन, न त न्यायबाट छुटकाराको लागि प्रशंसा हो। बरु, यो टाढाको, शक्तिशाली अल्लाहको आराधना हो, जस्तै दासहरू जो डर र शंकामा आफ्नो मालिकको खुट्टामा लड्छन्। तिनीहरू मुहम्मदलाई पछ्याउन प्रेरित हुन्छन् किनभने इस्लामले अल्लाहलाई महिमा दिन्छ, जसले तिनीहरूलाई डराउँछ र तिनीहरूलाई कहिल्यै पवित्र गर्दैन। तिनीहरू मुक्तिदातालाई स्वतन्त्र रूपमा बचाएकोमा धन्यवाद दिँदैनन् किनभने इस्लामको कुनै मुक्तिदाता छैन। कुनै आश्चर्य छैन कि एक मुस्लिम आफ्नो औपचारिक, अनुष्ठानात्मक पूजामा बाँधिएको छ!

तर, बाइबलमा आफूलाई प्रकट गर्ने साँचो ईश्वर आफ्नो सृष्टिबाट टाढा रहनुभएन। उहाँ हाम्रो नजिक आउनुभयो र हामी आदमका सन्तानहरूसँग करार स्थापित गर्नुभयो, जसरी उहाँले भन्नुहुन्छ, “म परमप्रभु तिमीहरूका परमेश्वर हुँ।“

०२.६ – परमेश्वरसँगको करार

“तपाईंको परमेश्वर” मा “तपाईंको” सर्वनाम स्वामित्वको छ। यसको अर्थ परमेश्वरले हामीलाई उहाँलाई स्वामित्व दिन अनुमति दिनुहुन्छ। हामी उहाँलाई त्यसरी नै विश्वास गर्न सक्छौं जसरी एउटा बच्चाले आफ्नो बुबालाई विश्वास गर्छ। हाम्रो विद्रोहको बावजुद सर्वशक्तिमान परमेश्वर हामीतिर निहुरिनुहुन्छ, मानौं उहाँले भनिरहनुभएको छ, “म तिम्रो हुँ। के तपाईं पश्चात्ताप गर्नुहुनेछ र मतिर फर्कनुहुनेछैन र आफूलाई सधैंभरि मलाई समर्पित गर्नुहुनेछैन?”

यो रमाइलो समाचार हो, दस आज्ञाहरू परमेश्वर र मानिसहरू बीच स्थापित करारबाट सुरु हुन्छन्। यो एक करार हो जुन परमेश्वरले मात्र आफ्ना मानिसहरूलाई दिनुभएको थियो। यसमा परमेश्वरले हाम्रो लागि आफ्नो उपस्थिति र प्रेम पुष्टि गर्नुहुन्छ। उहाँ हामीले विश्वास, आशा र प्रेममा उहाँको सर्वव्यापी अस्तित्वको प्रतिक्रिया दिने अपेक्षा गर्नुहुन्छ।

पापीहरूसँगको आफ्नो करारमा, परमेश्वरले तिनीहरूलाई उहाँको क्षमा, मुक्ति, सुरक्षा र आशिषको आश्वासन दिनुहुन्छ। “यदि परमेश्वर हाम्रो पक्षमा हुनुहुन्छ भने, हाम्रो विरुद्धमा को हुन सक्छ” (रोमी ८ः३१)? उहाँले हामीलाई उहाँ सधैं हामीसँग हुनुहुन्छ र हाम्रो कमजोरीबाट काम गर्दै हुनुहुन्छ भनेर पुष्टि गरेर प्रोत्साहन दिनुहुन्छ। मानिसको पापले परमेश्वरको विश्वासयोग्यतालाई रोक्दैन। निस्सन्देह, पवित्र परमेश्वरले प्रत्येक पापको न्याय गर्नुहुनेछ, चाहे त्यो जतिसुकै सानो किन नहोस्। उहाँको सिद्ध न्यायले प्रत्येक पापको निन्दा आवश्यक छ र तैपनि ख्रीष्टमा उहाँको अनन्त प्रेमले उहाँसँग करारमा प्रवेश गर्ने सबैको पापलाई शुद्ध पार्छ। हाम्रो तर्फबाट मरेर, ख्रीष्टले ईश्वरीय करार लागू भएको ग्यारेन्टी प्रदान गर्नुभयो। त्यसबेलादेखि क्रूस उहाँको अनुग्रहको निरन्तरताको लागि चिन्ह भएको छ।

०२.७ – परमेश्वर हाम्रा पिता

ख्रीष्टको जन्मसँगै परमेश्वरबाट मानिसको अलग्गिने प्रक्रिया समाप्त भयो। उहाँका अनुयायीहरू अब दास नहोऊन् भनेर परमेश्वर शरीरमा देखा पर्नुभयो, किनकि येशूले तिनीहरूलाई पापको बन्धन, शैतानको बन्धन, मृत्यु र परमेश्वरको न्यायबाट पनि मुक्त गर्नुभयो। हाम्रो मुक्तिको लागि प्रायश्चितको रूपमा येशूको रगत बगाइएको थियो। ख्रीष्टमा विश्वास गर्ने जो कोही शुद्ध हुनेछ र परमेश्वरको छोरा वा छोरीको रूपमा अंगिकार गरिनेछ। ख्रीष्ट मार्फत, सर्वशक्तिमान परमेश्वर कानुनी र आत्मिक रूपमा हाम्रो पिता बन्नुभएको छ। उहाँले हामीलाई आश्वासन दिनुहुन्छ कि हामीले गम्भीर पाप गरे पनि, “म परमप्रभु, तिमीहरूका पिता हुँ।“

हाम्रा प्रभु येशू ख्रीष्टका पिता परमेश्वरले क्रूसमा टाँगिएका र बौरिउठ्नुभएका येशूलाई प्रेम गर्ने र पछ्याउने सबैलाई पवित्र आत्माको शक्ति प्रदान गर्नुहुन्छ। येशूमा नयाँ जन्मेका विश्वासीहरूले आफ्नो स्वर्गीय पिताको जीवन र प्रकृति बोक्छन्। अब तिनीहरू निराशाको बन्धनमा र आत्मिक मृत्युको पकडमा छैनन्। ख्रीष्टमा, पवित्र परमेश्वरले आफूलाई हामीसँग बाँध्नुभएको छ। उहाँले हामीलाई आफ्नो मन्दिर, उहाँको लागि बासस्थान बनाउनुभयो। उहाँ हाम्रा पिता हुनुहुन्छ र हामी उहाँका सन्तान हौं। हामी उहाँका हौं र उहाँ हाम्रो हुनुहुन्छ। यो नयाँ करार हाम्रो लागि ख्रीष्टको प्रतिस्थापनात्मक मृत्युको कारणले पूरा भएको छ। त्यस समयदेखि, ख्रीष्टमा प्रत्येक विश्वासीले परमेश्वरसँग व्यक्तिगत सम्पर्क अनुभव गर्दछ। जब उसले प्रार्थना गर्छ, उसले खाली ठाउँमा बोलाउँदैन। बरु, प्रार्थना भनेको धन्यवाद, स्वीकार, अनुरोध र निवेदनले भरिएको परमेश्वरसँगको टेलिफोन कल जस्तै हो। हाम्रो स्वर्गीय पिताले हाम्रो कुरा विश्वासयोग्यतासाथ सुन्नुहुन्छ। उहाँको पितृत्वमा, हामीले हाम्रो शरण पाउँछौं। उहाँले हामीलाई आफ्नो धार्मिकताको पोशाकले घेर्नुहुन्छ र ढाल्नुहुन्छ। मुस्लिमहरू जस्तो नभई, साँचो ख्रीष्टियनहरू आफ्नो परमेश्वरबाट टाढा छैनन्। तिनीहरू हिन्दूहरू जस्तै देवताहरूको देवताको पूजा गर्दैनन् वा बौद्धहरूले जस्तै अद्भुत कुनै कुराको लागि पर्खँदैनन्।

सर्वशक्तिमान परमेश्वरले आफ्नो प्रेमको आधारमा आफूलाई ख्रीष्टका अनुयायीहरूसँग बाँध्नुभएको छ ताकि तिनीहरू उहाँको उपस्थितिमा बाँच्न सकून् र उहाँको स्वरूपमा परिवर्तन हुन सकून्। हाम्रा स्वर्गीय पिताले हामीलाई हाम्रो निराशाजनक अवस्थामा छोड्न चाहनुभएन, तर हामीलाई बचाउन र हामीलाई नवीकरण गर्न निर्णय गर्नुभयो। उहाँले हामीलाई चुनौती दिनुभयो, “तिमीहरू पवित्र होओ जस्तो म पवित्र छु” (लेवी ११ः४५)। परमेश्वरसँगको संगति भनेको मानसिक विश्वास मात्र होइन, तर यसले आमूल नैतिक परिवर्तन पनि ल्याउँछ। यदि हामी परमेश्वरसँग बस्छौं भने हाम्रो सार परिवर्तन हुनेछ किनकि अनन्त परमेश्वरले आफ्ना छोराछोरीहरूलाई आफ्नो स्तरमा ल्याउने निर्णय गर्नुभएको छ। हाम्रा पिता चाहनुहुन्छ कि हामी उहाँ जस्तै होऔं, जसरी येशूले भन्नुभयो, “जसरी स्वर्गमा हुनुहुने तिमीहरूको पिता सिद्ध हुनुहुन्छ त्यसरी नै सिद्ध होओ” (मत्ती ५ः४८)। दश आज्ञाहरू हराएका मानिसहरूबाट परमेश्वरका सन्तानमा परिणत हुने प्रक्रियाको एक चरण हो। वास्तवमा, ती अवरोधहरू हुन् जसले हामीलाई उहाँको अनुग्रहको कारणले पतन हुनबाट रोक्छ।

सायद तपाईंले ख्रीष्टको आज्ञा पूरा गर्न असम्भव छ भन्ने महसुस गर्नुभएको छ। परमेश्वर सिद्ध हुनुहुन्छ भने हामी कसरी सिद्ध हुन सक्छौं? के यो दाबीको अर्थ स्वर्गमा हव्वाको प्रलोभनको पुनरावृत्ति होइन जब उनले शैतानलाई यसो भन्दै सुनेकी थिइन्, “तिमी परमेश्वर जस्तै हुनेछौ“? मानिसले आफूलाई बचाउन सक्दैन, न त ऊ आफ्नै प्रयासले धर्मी बन्न सक्छ। सबै आत्म–धार्मिकता विद्रोह जगाउने र न्यायमा पु¥याउने कानूनहरूमा निर्मित छ। तर हाम्रो वास्तविक पवित्रकरण हामीमा हाम्रो स्वर्गीय पिताको असल काम हो। उहाँले हामीलाई उहाँको धार्मिकताको मार्गमा डोरÞ्याउनुहुन्छ। उहाँले हामीलाई हरेक दिन आफूलाई अस्वीकार गर्न बोलाउनुहुन्छ र उहाँले हामीमा भएको दुष्टतालाई जित्न हाम्रो आत्मालाई अनन्त शक्ति प्रदान गर्नुहुन्छ। उहाँले हामीलाई उहाँको वचन पढ्न र त्यसमा कार्य गर्न प्रेरित गर्नुहुन्छ। उहाँले हामीलाई उहाँको प्रेम दिनुहुन्छ, जसले स्वार्थीहरूलाई सेवक र सेवकहरूमा परिणत गर्छ। हाम्रा पिताका आत्मिक वरदानहरू यति स्पष्ट छन् कि मुहम्मदले पनि तिनीहरूलाई स्वीकार गरे र ख्रीष्टका अनुयायीहरूलाई विशेष मानिसहरूको रूपमा वर्णन गरे जो “गर्व गर्दैनन्, जसले आफ्नो हृदयमा करुणा र दया प्राप्त गर्छन्“ (सुरस अल–मैदा ५ः८२ र अल–हदीद ५७ः२२)।

०२.८ – पूरा भएको मुक्ति

परमेश्वरले हामीलाई पापको दासत्वबाट मुक्त गर्न चाहनुहुन्छ। दश आज्ञाको परिचयमा उहाँको दोस्रो कथनद्वारा, उहाँले हामीलाई भन्नुहुन्छ कि हामी पापको दासत्वबाट मुक्त हुन सक्दैनौं। यो परमेश्वरले विश्वासमा हाम्रो आज्ञाकारिताद्वारा गर्नुहुनेछ। परमेश्वरले मोशा मार्फत आफ्ना मानिसहरूलाई तीतो दासत्वबाट छुटकारा दिनुभयो र तिनीहरूसँग ईश्वरीय करार स्थापित गर्नुभयो। उहाँले तिनीहरूलाई स्वीकार गर्नुभएन किनभने तिनीहरू धर्मी थिए, तर उहाँको अनुग्रहले तिनीहरूलाई छान्नुभयो। उहाँले घोषणा गर्नुभयो, “म परमप्रभु तिमीहरूका परमेश्वर हुँ जसले तिमीहरूलाई मिश्र देशबाट, दासत्वको घरबाट बाहिर ल्याएँ।”

याकूबका छोराहरू ३,६०० वर्ष पहिले जब खडेरीले तिनीहरूको क्षेत्रलाई तहसनहस पारेको थियो, यर्दन उपत्यकाको चट्टानी बाँझो पश्चिमी पहाडहरूबाट बसाइँ सरेका थिए। तिनीहरू भोकमरीले आफ्नो घरबाट लगभग ३०० किलोमिटर टाढा उर्वर नील उपत्यकामा धकेलेका थिए। तिनीहरूले त्यहाँ सजिलो जीवन बिताए। प्रत्येक वर्ष नील नदीले बाढी ल्यायो र भूमिलाई पोषण दियो। याकूबका सन्तानहरू चाँडै बढे र मिश्रका मानिसहरूका लागि ठूलो खतरा बने। फारोहरूले विदेशी हिब्रू कामदारहरूलाई दास बनाए र तिनीहरूलाई निर्दयी रूपमा दुव्र्यवहार गरे। तिनीहरूमध्ये केहीले आफ्नो दासत्वमा हुँदा आफ्ना पुर्खाहरूका परमेश्वरलाई सम्झे र उहाँलाई मद्दतको लागि पुकारे। तिनीहरूले असल दिनहरूमा आफ्ना परमेश्वरलाई बिर्सेका थिए, तैपनि गरिबी र आवश्यकताले तिनीहरूलाई आफ्ना सृष्टिकर्ता र मुक्तिदाताकहाँ फर्कायो। त्यसपछि परमेश्वरले तिनीहरूको पुकार सुन्नुभयो र आफ्नो सेवक मोशालाई पठाउनुभयो, जसलाई उहाँले फारोको दरबार र उजाडस्थानमा तयार पार्नुभएको थियो। परमप्रभु मोशाकहाँ जलेको पोथ्रामा देखा पर्नुभयो तर त्यो आगोले उनी भस्म भएनन्। परमेश्वरले आफूलाई मोशाकहाँ “म हुँ“ को रूपमा प्रकट गर्नुभयो; जसको अर्थ हो, “म जो हुँ त्यो हुँ। म परिवर्तन हुँदिन तर म तिमीहरूप्रति विश्वासयोग्य रहन्छु।“ त्यसकारण, “तिमीहरूले मलाई खोज्नेछौ र मलाई भेट्टाउनेछौ, जब तिमीहरूले आफ्नो सम्पूर्ण हृदयले मलाई खोज्नेछौ“ (यर्मिया २९ः१३)।

परमप्रभुले मोशालाई मिश्रीहरुका देवता मानिने महान फारोकहाँ पठाउनुभयो, ताकि दास बनाइएका हिब्रू कामदारहरूलाई मुक्त गर्न अनुरोध गर्न सकियोस् तर नील नदीको उपत्यकाका शासकले सस्ता मजदुरहरूलाई मुक्त गर्न चाहेनन्। उनले आफ्नो हृदयलाई झन ज्यादा गरी कठोर बनाए। फारोले अब्राहामका छोराहरूलाई मुक्त गर्न तयार भएनन् जबसम्म परमप्रभुले बढ्दो विपत्ति र विपत्तिहरू मार्फत त्यसो गर्न बाध्य पार्नुभएन। तिनीहरूको आफ्नै धार्मिकताले होइन, तर विश्वासको आज्ञाकारिताद्वारा मात्र तिनीहरू मिश्रको दासत्वबाट मुक्त भए,। तिनीहरूसँग धारिलो हतियार थिएनन्। तिनीहरू राति निस्तार चाडको थुमाको रगतको आडमा मरुभूमितिर भागे जुन तिनीहरूको लागि मारिएको थियो। प्रत्येक परिवारको लागि एउटा थुमा चढाइएको थियो। तिनीहरूले थुमाको मासु खाए र परमेश्वरको शक्तिमा भागे। लाल समुद्र पार गर्नु र तिनीहरूलाई पछ्याउने शत्रुहरूको विनाश तिनीहरूको छुटकाराको अन्तिम प्रमाण हो। आज हामी कायरोको इजिप्टियन संग्रहालयमा डुबेका फिरऊनको ममीलाई उनको फोक्सोमा लाल समुद्रको शैवालसहित देख्न सक्छौं।

मुस्लिमहरूले आफ्ना शत्रुहरूमाथिको विजयको श्रेय युद्धमा परमेश्वरको हस्तक्षेपलाई दिन्छन्। यद्यपि, मुहम्मदले बद्रको युद्धमा मक्काका व्यापारीहरूमाथि विजय हासिल गरेका थिए, परमेश्वरको चमत्कारी हस्तक्षेपको कारणले होइन, तर तिनीहरूको हतियारको कारणले। उनका अनुयायीहरूले आफूसँग भएका सबै कुरा त्यागे। कुनै अचम्म मान्नु पर्दैन कि तिनीहरूले आफ्ना शत्रुहरूलाई पराजित गरे! मोशाले चमत्कारी, ईश्वरीय छुटकारा (रगतको थोपा नबगाई) को रूपमा पहिचान गर्ने कुरालाई इस्लाममा पवित्र युद्ध (जिहाद) भनिन्छ, जसमा सबै सामेल हुन बाध्य छन्। इस्लाममा औचित्यपूर्ण नियम रहन्छ, “तिमीहरूले तिनीहरूलाई मारेनौ, तर अल्लाहले तिनीहरूलाई मारे। यदि तपाईंले फ्याँक्नुभयो भने तीरे फ्याँक्ने तिमीहरू थिएनौ, तर अल्लाहले फ्याँक्नुभयो“ (सुरा अल–अन्फल ८ः१७)।

परमेश्वरले चमत्कारिक रूपमा इस्राएलका सन्तानहरूलाई मिश्रको दासत्वबाट मुक्त गरेपछि, उहाँले तिनीहरूलाई सुख्खा मरुभूमिको प्रचण्ड गर्मीमा डोरÞ्याउनुभयो र तिनीहरूको लागि भोज तयार गर्नुभयो। उहाँ तिनीहरूसँग एक ईश्वरीय करारलाई अन्तिम रूप दिन चाहनुहुन्थ्यो ताकि तिनीहरू उहाँसँगको संगतिमा पवित्र होऊन्। उहाँले तिनीहरूलाई उहाँको सेवा गर्ने धार्मिक राष्ट्र बन्न बोलाउनुभयो। तिनीहरू सबै मानिसहरूको लागि उहाँको सिंहासन अगाडि मेलमिलाप गर्ने सेवा हुनुपथ्र्यो। दश आज्ञाहरू करारको पुस्तकको मुटु थिए र तिनीहरूका प्रभुसँगको सम्बन्धको लागि सुनौलो नियम थिए। परमेश्वर करारको सन्दूकमा राखिएका उहाँका व्यवस्थाका दुई पाटीहरूमाथि सिंहासनमा विराजमान हुनुहुन्थ्यो।

०२.९ – नयाँ नियममा मुक्ति र दस आज्ञाहरूको उद्देश्य

यदि हामी ३,३०० वर्ष पहिले याकूबका सन्तानहरूलाई परमेश्वरले दिनुभएको अद्भुत विजयमा ध्यान केन्दि«त गर्छौं र नयाँ करारमा येशूले गर्नुभएको मुक्तिसँग तुलना गर्छौं भने, हामी दश आज्ञाहरूको सुरुवातलाई यसरी संक्षेप गर्न सक्छौंः “म परमप्रभु तिमीहरूका परमेश्वर र पिता हुँ; मैले तिमीहरूलाई सदाको लागि छुटकारा दिएको छु।“

येशू हाम्रो संसारमा आउनुभयो र क्रूसमा प्रत्येक मानिसको पाप बोक्नुभयो, हाम्रो लागि परमेश्वरको थुमाको रूपमा मर्नु भयो, हामी सबै राष्ट्रहरूलाई परमेश्वरको कृपाको घोषणा गर्छौं र येशूलाई सबै मानिसहरूको लागि प्रभु र मुक्तिदाताको रूपमा प्रचार गर्छौं। येशूले पापको साङ्लो तोड्नुभयो र क्रूसमा आफ्नो पीडा र मृत्यु मार्फत शैतानको अधिकारलाई जित्नुभयो। उहाँले परमेश्वरको क्रोधलाई निभाउनुभयो र हाम्रो तर्फबाट न्याय गर्नुभयो। हाम्रो अन्तिम मुक्ति केवल ख्रीष्ट मार्फत मात्र पूरा भयो। त्यसैले हामीले उहाँलाई धन्यवाद दिनुपर्छ र विश्वासमा उहाँको छुटकारा प्राप्त गर्नुपर्छ।

परमेश्वरको मुक्ति प्रत्येक मानिसको लागि तयार र तयार छ। हामी एक अद्वितीय तरिकाले बचाइएका छौं जसले कुनै कवच प्रयोग गर्दैनथ्यो। साँचो हो, रगत बगाइएको थियो, तर त्यो पराजित शत्रुको रगत थिएन, बरु परमेश्वरको एक मात्र पुत्रको रगत थियो, जसले हाम्रो लागि आफूलाई बलिदान गर्नुभयो।

हामीले दश आज्ञा पालन गरेर आफूलाई बचाएका छैनौं; त्यो तिनीहरूको उद्देश्य होइन। बरु, तिनीहरूले हामीलाई, मुक्ति पाएकाहरूलाई, सित्तैमा प्राप्त भएको मुक्तिको लागि कसरी धन्यवाद दिन सक्छौं भनेर सिकाउँछन्। जसले आफ्नो मानवीय प्रयासद्वारा पाप, शैतान, मृत्यु र परमेश्वरको क्रोधबाट आफूलाई बचाउन सक्छ भनेर सोच्दछ, त्यो पूर्णतया गलत हो। वास्तवमा, उसले आफूलाई पापको बन्धनमा झन् झन् समर्पण गर्दछ। दश आज्ञाहरूले हामीलाई हाम्रो आफ्नै पवित्रकरणमा डोरÞ्याउन सक्दैनन्। बरु, तिनीहरूले हामीलाई पश्चात्ताप र विश्वासको आज्ञाकारितामा डोरÞ्याउछन्, पूरा भएको मुक्तिमा आनन्दित हुँदै। जब हामी पवित्र आत्माको शक्तिमा येशूसँगै स्वर्गीय पिताको महिमा गर्छौं तब हामी मोशाको व्यवस्थाको उद्देश्य पूरा गर्न सक्छौं। परमेश्वर हामीलाई निन्दा गर्न वा श्राप दिन वा दश आज्ञाहरूलाई हामीलाई बोझ पार्ने भारी बोझ बनाउन चाहनुहुन्न। पक्कै पनि होइन! हाम्रा प्रभुले व्यवस्थाको प्रकाशन हुनुभन्दा धेरै अघि हाम्रो मुक्तिको योजना बनाउनुभएको थियो। उहाँले मुक्ति पाएकाहरूलाई पश्चात्तापमा डोरÞ्याउन र पवित्र आत्माको कोमलतामा तिनीहरूको विद्रोहलाई समर्पणमा रूपान्तरण गर्न आफ्नो व्यवस्था दिनुभयो। त्यसकारण, व्यवस्थाको उद्देश्य अन्तिम न्यायमा हाम्रो विनाश होइन, हाम्रा पिता परमेश्वरसँगको हाम्रो संगति हो।

यदि हामी कहिल्यै दास भएका भए हामीले दश आज्ञाहरू राम्रोसँग बुझ्ने थियौं। दासको रूपमा, हामीले जस्तोसुकै महसुस गरे पनि, बिरामी वा स्वस्थ, जवान वा वृद्ध भए पनि हामीले परिश्रम गर्ने थियौं। हामीलाई असहनीय परिस्थितिमा श्रम गर्न बाध्य पारिने थियो। दासको रूपमा हामीले एउटा नम्बर लगाउने थियौं, र कसैले हाम्रो वास्ता गर्ने थिएन।

परमेश्वरले आफ्ना मानिसहरूलाई दुःख र पीडाबाट मुक्त गर्नुभयो। यस कारणले गर्दा, हामी दश आज्ञाहरूलाई एउटा पुस्तिकाको रूपमा लिन्छौं जसले मुक्त ख्रीष्टियनहरूलाई मार्गदर्शन गर्दछ ताकि तिनीहरूले आफ्नो स्वतन्त्रतामा कसरी संयमी र बुद्धिमानीपूर्वक काम गर्ने भनेर सिक्न सकून्। स्वतन्त्रतामा लुकेका धेरै प्रलोभनहरू छन्। यदि हामी परमेश्वर बिना बाँच्यौं भने हामी चाँडै नै हाम्रा सहज इच्छाहरू र पापका दास बन्छौं। तैपनि परमेश्वरले मानिसलाई उहाँको स्वरूपमा सृष्टि गर्नुभयो। परमेश्वर बिना मानिस धर्मी जीवन बिताउन सक्दैन। परमेश्वर बिना कुनै पूर्ण स्वतन्त्रता छैन।

यदि मानिस पापमा बाँच्यो भने, ऊ आफ्नो पापको दास हो। लागूपदार्थ, कामुक इच्छाहरू, चोरी, आलस्य, बलात्कार र द्वेष उसको जेल बन्छ। कोही मदिरा, धूम्रपान, लागूपदार्थको लत र बानी झूट बोल्ने बानीको पीडामा छन्, भविष्यवाणी र दुष्ट आत्माहरूको त कुरै नगरौं। शैतानले तिनीहरूको दिमागसँग खेल्छ। तर येशूले उहाँमा विश्वास गर्ने जो कोहीलाई पनि मुक्त गर्नुहुन्छ र तिनीहरूलाई परमेश्वरका सन्तानहरूको पवित्र स्वतन्त्रतामा मुक्त गर्नुहुन्छ। ख्रीष्ट वास्तविक विजेता, उद्धारकर्ता प्रभु, बुद्धिमान चिकित्सक, असल गोठालो र विश्वासी मित्र हुनुहुन्छ। सहायता र सल्लाह प्राप्त नगरी कोही पनि उहाँकहाँ कहिल्यै आउनेछैन।

अनुग्रहद्वारा मुक्त भएकाहरूका लागि दश आज्ञाहरू सुरक्षा पर्खाल हुन्। परमेश्वर तिनीहरूका पिता, ख्रीष्ट तिनीहरूका मुक्तिदाता, र पवित्र आत्मा तिनीहरूका सान्त्वनादाता बन्नुभएको छ। तिनीहरूले परमेश्वर पिता, पुत्र र पवित्र आत्मालाई एउटै परमेश्वरको रूपमा बुझेका छन्। तिनीहरूले उहाँमा कृतज्ञता र शान्तिको साथ वास्तविक छुटकारा अनुभव गरेका छन्। कुनै अचम्म मान्नु पर्दैन कि दश आज्ञाहरू तिनीहरूको जीवनको मरुभूमिमा प्रशंसाको गीत सिर्जना गर्ने परमेश्वरको मार्गदर्शनको चिन्ह बनेका छन् (भजनसंग्रह ११९ः५४)।

Mobile device - Print - Top